Een aanwinst op een toch al culinair rijk bedeeld plein

Recensent en journalist Petra Possel test wekelijks een restaurant in en om Amsterdam.

Foto Simon Trel

Het kan verkeren: je begint een wijnbar en serveert er lekker eten bij en binnen no time ben je een restaurant met o ja, ook nog lekkere wijn. Deze indruk kregen we bij Thirty5ive Wine & Food op het Javaplein in Oost, een buurt die inmiddels is uitgegroeid tot het mekka van de eetliefhebber. Wijn en spijs zijn niet helemaal in verhouding, maar verder is het er prima.

Volle bak bij Thirty5ive als we op een vrijdagavond binnenkomen, we worden vriendelijk naar ons tafeltje gebracht. Er zwiert een karaf kraanwater op tafel en een wijnkaart die vol staat met biologische en biodynamische wijnen en nog meer vins nature. Er wordt steeds vaker vin nature (ook wel vin naturel) in de Amsterdamse horeca geschonken: sulfietarme, soms ongefilterde wijn waarin je de pure smaak van druiven herkent. Men zegt dat je er geen kater van krijgt, maar als je twee flessen vin nature leegdrinkt kijk je heus wel scheel. Hoe dan ook, vin nature moet je leren drinken en soms kan de smaak van zo’n woeste boerenschuur flink tegenstaan.

Eerlijk gezegd zijn er een boel gewoon niet te hachelen. Door een ongelukkige speling van het lot starten we met zo’n door-en-door vieze, hyperzure vin nature, een Syrah (Creation Vin Pure, 7,60), die volgens ons niet goed is, maar volgens de ober „echt voor de liefhebber”. Goddank komt er snel iets beters: een volle Trebbiano uit Umbrië (Il Barato, 8,90) en een Bourgogne Chardonnay (Cuveé Vieilles Vignes, 9,60). De wijnen per glas zijn te duur, de startprijs is 6,20 euro en daar is er maar één van. Je kunt dus beter een fles bestellen.

Het eten daarentegen is heel betaalbaar (35,-, driegangen-verrassingsmenu) en ook nog eens heel goed. We bestellen zo’n driegangenmenu en van de kaart wonton poussin (13,-), taco ternera (13,-) en een kaasplank (12,50). Het voorgerecht van het menu is een salade met een gebakken little gem met gefrituurde kappertjes, wat ansjovis, een beetje shisocress, haricots en een dressing van Parmezaan, technisch gesproken dus een caesar salad. Lekker, vooral omdat de ansjovis nu eens niet zo zout, maar vissig is.

De wontons zijn prachtig gevouwen deegflapjes gevuld met kippenfarce, die gekruid is met rode peper. Het heeft een lekkere gevogeltesmaak, die helaas door die rode peper de nek wordt omgedraaid. Het is net alsof er een bom in je mond ontploft en de omringende ananas-misosaus en wasabi ponzu vallen helemaal weg.

Het hoofdgerecht van het menu is hert in frambozensaus met groene asperges en spaghetti van courgette en bospeen. Het is een flink stuk met een prachtige cuisson, en het zoetzuur van de verse frambozen in de saus doet werkelijk wonderen. De taco is gevuld met slow cooked brisket, oftewel langzaam gegaarde runderborst (klapstuk), bestreken met – jawel – chocolade en omringd door gerookte en ontvelde tomaatsalsa en habanero. Ook dit is weer een behoorlijk pittig gerecht, maar de kok heeft maat gehouden, het gerecht is behalve lekker ook mooi in balans.

Om wat weerstand te bieden aan alle uitgesproken smaken drinken we nu een heerlijk rode, volle blend van Mourvèdre, Cinsault en Carignan (Les Dimanches, 8,60).

Het dessert bestaat uit – avontuurlijk – caramelijs met zure mat van framboos en gateau au chocolat met framboos, heerlijk; en een royale kaasplank met o.a. zachte, romige en fijne witte kaas uit de Bourgogne, huisgemaakte tomatenfocaccia en – klein minpuntje – bremzoute kaas uit Langres.

Eerlijk is eerlijk, van de wijnkaart moesten we even slikken (prijs en bandbreedte qua smaak), maar de persoonlijke bediening en het – op een enkele uitzondering na – goede eten heeft ons overtuigd: Thirty5ive is een aanwinst op dit toch al culinair rijk bedeelde plein.