Als montagedokter verrichtte Danniel wonderen

Als je als regisseur met je eerste eigen film bent geselecteerd voor de Quinzaine des Réalisateurs in Cannes, zoals Danniel Danniel in 1988 overkwam met de middellange productie Ei, dan zou je verwachten dat alle deuren van subsidiegevers en omroepen wijd geopend worden. Het liep anders voor de in Israël geboren regisseur en scenarioschrijver. Zijn projecten werden veelal te complex en te eigenzinnig bevonden. Hij werkte wel twaalf jaar aan Mo and Fun, door hemzelf beschreven als „een erotisch sprookje in een tijdloos niemandsland”, zoals Ei een in Kockengen gedraaide allegorie was van de contactarmoede in een Noord-Europees dorp, met Johan Leijsen als een bakker op vrijersvoeten.

Mo and Fun kwam nooit van de grond. Wel verfilmde Danniel in 1996 de novelle Tralievader van Carl Friedman en maakte hij twee lange speelfilms met een Oost-Europees onderwerp: Mykosch (1996) en Winter 89 (1998), beide door een minimaal aantal bioscoopbezoekers bekeken.

Noodgedwongen veranderde Danniel van beroep. Hij ging andermans dromen realiseren, door zich toe te leggen op montage. Als een regisseur niet meer precies wist wat hij ook weer vertellen wilde, of verdronk in een grote hoeveelheid materiaal, dan werd hij er als montagedokter bijgehaald en verrichtte wonderen. Niet dat zijn naam op de credits per definitie betekende dat er problemen waren geweest. Vooral films over andere eigenzinnige filmmakers (Adriaan Ditvoorst, Frans Zwartjes, Jan Vrijman, Kees Hin) konden op zijn vaste hand en scherpe blik rekenen. Maar hij was vooral tot zeven keer toe de editor van goede vriendin Heddy Honigmann.

Het netwerk van Danniel was imposant. Hij was in 1976 naar Nederland gekomen om aan de Vrije Academie in Den Haag te gaan studeren. In 1981 deed hij eindexamen voor de Filmacademie in Amsterdam. Hij beschouwde zichzelf als lid van de eerste generatie van de nieuwe diaspora. In een interview met deze krant uit 1991 zag hij voor- en nadelen in Nederland: „Er is een niveau van tolerantie en openheid, een democratisch gevoel, waardoor de mensen elkaar een beetje minder doden dan in Israël. De kilte van de mensen maakt dat de sociale controle niet zo zwaar drukt.”

Danniel had verstand van mensen, van politiek en van kunst. Dat is in de filmwereld een zeldzame combinatie.