Werken, surfen, en weer werken

Marokko

Het weer, de lage kosten en het gebrek aan tijdsverschil met Europa maken Marokko een aantrekkelijke plek voor digitale nomaden.

Een Marokkaans vissersdorpje met 3.500 inwoners: een op het oog onwaarschijnlijke plek om een Ierse advocaat, een eigenaar van een Berlijns softwarebedrijf en een dokter uit Californië aan het werk te treffen. Toch houden ze allemaal tijdelijk kantoor in dit oude hippie- en surfersoord.

Het is half negen, maandagochtend. De Duitse Magdalena Hermann (30) dekt de ontbijttafel op het dakterras. Vers brood van de lokale bakker, omelet, jam en de favoriete kaas van Marokko: La Vache qui rit. In het midden van de tafel plaatst ze een taart en een vaasje bloemen. „Tobias was gisteren jarig, maar hij heeft het ons niet verteld”, legt ze uit aan Jan Lenarz (36), uitgever van mindfulnessboeken uit Berlijn. Het is het begin van een gewone werkdag in het SunDesk co-working house in Taghazout.

Marokko, het land van de traditionele nomade, wint aan populariteit bij zijn digitale soortgenoot. Het warme weer, de lage levenskosten en het gebrek aan tijdsverschil met Europa maken het een aantrekkelijke bestemming voor mensen – Europeanen in het bijzonder – die een periode in het buitenland willen werken. In steden als Marrakech en Casablanca worden steeds meer locaties met flexibele werkplekken geopend. Maar ook buiten de stad vindt de digitale nomade tegenwoordig zijn tijdelijk onderkomen.

Het snelste internet in de regio

In Taghazout, een kustdorpje in het zuidwesten, leef je gemakkelijk voor minder dan 1.000 euro per maand. Het internet bij SunDesk gaat over meerdere lijnen en wordt verdeeld door een uit Duitsland overgevlogen router. Het is met 100/10 Mbps veruit de snelste verbinding in de regio, en de enige via glasvezel. Eigenaresse Magdalena Hermann heeft er wekenlang voor moeten vechten bij de gemeente. Het kost haar maandelijks 250 euro, meer dan het gemiddelde salaris van een lokale bewoner.

Bij SunDesk werken digitale nomaden niet enkel samen, ze wonen ook gezamenlijk. ‘Co-living’ is de nieuwe trend. Het huis is ingericht in privé- en gedeelde kamers en biedt plek aan veertien personen. Op de verdieping onder het dakterras is een gezamenlijke kantoorruimte. Bureaus en bureaustoelen in verschillende hoogtes, zitballen, kluisjes en een Skype-ruimte. „Het zijn allemaal suggesties van gasten geweest,” vertelt Hermann.

Langzaam druppelen de andere gasten binnen – of beter gezegd: buiten – bij het ontbijt. Een paar webdesigners, een auteur van zelfhulpboeken, een scheepvaartadvocaat met klanten in Azië. Er wordt gezongen voor de jarige. Niemand grijpt gretig naar de koffiekan. Geen slaperige ogen, geen gehaast. Een nieuwe omgeving en de uitwisseling met gelijkgestemden zorgen voor inspiratie en focus, beamen de gasten. Het zonnige weer en de mogelijkheid om te surfen in je lunchpauze werken de gemoedstoestand ook niet tegen.

Ontsnappen aan structuur

De grootste bonus van het leven als digitale nomade is echter het ontsnappen aan structuur, zegt ontspanningstherapeut en yogadocent Marius Zerbst (33) terwijl hij aan zijn muntthee nipt. Zerbst is sinds een paar weken in Taghazout met zijn vriendin. Hij coachte de dertig deelnemers van de Digital Nomad Exchange, een twee weken durend congres dat dit jaar bij SunDesk plaatsvond.

Hoewel het loslaten van bestaande structuren en een sociale omgeving een bron kan zijn van angsten, levert het volgens Zerbst op het vlak van persoonlijke groei vaak veel op. Hij herinnert zich een oud Duits kinderliedje: ‘Je kunt niet zwemmen als je een voet nog op het droge hebt.’

Dat betekent niet dat iedereen zomaar zijn laptop zou moeten pakken om naar de zon te vertrekken. „Als je het doet uit angst om anders niet gelukkig te zijn, moet je het niet doen”, zegt Zerbst. „Het moet goed voelen. De juiste keuzes komen voort uit enthousiasme, niet uit angst.”

De behoefte aan een gemeenschap blijft echter de belangrijkste reden achter het succes van plekken als SunDesk. „Als digitale ondernemer voelde ik mij thuis in Berlijn eenzaam,” vertelt Enyo Markovski (32), eigenaar van een bedrijf dat software ontwikkelt. „Iedereen zat vast op zijn eigen kantoor en in zijn eigen routine. Hier kan ik in de zon zitten en ideeën uitwisselen met eensgezinden.”

Markovski ziet de fysieke en mentale afstand tussen hem en zijn werknemers als een groot voordeel voor de bedrijfsvoering. Aanwezig is hij enkel wanneer hij iets wezenlijks bij te dragen heeft. Morgen, vertelt hij, vertrekt hij alweer naar zijn volgende bestemming: Estland.

„Estland, kun je daar niet digitaal burger worden?” Haikima Graeffer, een 64-jarige dame uit Californië, mengt zich in het gesprek. Ze zit in kleermakerszit op de loungebank van het terras. De dokter uit Californië is sinds een paar jaar overgestapt op digitale consulten en online verkoop van geneesmiddelen. Graeffer: „Op mijn leeftijd is het dodelijk om geïsoleerd te leven. Hoe ouder je wordt, hoe meer je stagneert.” Markovski tikt haar aan: „Wil je anders mijn surfboard overnemen als ik morgen vertrek?” Ze lachen.

Eigenaresse Hermann heeft haar gastenbestand de afgelopen jaren diverser zien worden, bijvoorbeeld qua leeftijd. Ook vliegen mensen met hun hele team over of treffen internationale collega’s elkaar hier. Locatieonafhankelijk werken is volgens Hermann de toekomst, Taghazout een ideale plek. „Mensen zullen hier blijven komen voor de focus en de rust. Echt nachtleven is er niet. Je kunt alleen werken, relaxen of surfen.”