Column

Hooghartige Dumoulin heeft de wolven tot leven gewekt

Zou Tom Dumoulin een beetje tot bedaren gekomen zijn? Heeft de nacht het zenuwgestel voldoende rust geschonken? Donderdag, meteen na afloop van het moordende reisje door de Dolomieten draaide hij de gaskraan flink open, met een microfoon onder zijn neus. Nibali en Quintana kregen er van langs. Ze zouden samenspannen met als enige oogmerk hém de Giro te doen verliezen.

Vervolgens richtte hij de verbale pijlen op de Kruijswijk en Mollema. Als een Italiaan en een Colombiaan een pact kunnen sluiten, waarom lukt drie Nederlanders zoiets niet?

Het zal de adrenaline zijn, dacht ik. En de cafeïne uit de koers. Maar verstandig leek het me in geen geval. In het wielrennen is beter te aaien en valse complimentjes te geven dan ressentiment op te wekken. Ressentiment kan een verwoestende brandstof zijn.

Ik herinner me een op het eerste oog onbeduidend moment uit de Giro van vorig jaar. Kruijswijk, even soeverein heersend als Tom dit jaar, wint een sprintje van de andere klassementsrenners. Op de streep draait hij zijn hoofd en kijkt hooghartig op hen neer. De reactie van de oude wielerrot José De Cauwer bij de VRT: oei, dit is gevaarlijk! Wie nog nooit een grote ronde gewonnen heeft, kan zich geen hooghartigheid permitteren. Een paar dagen later boorde Kruijswijk, hevig onder druk gezet in de afdaling, zich in die sneeuwmuur. Hij werd meedogenloos afgeslacht.

Lees de analyse van onze verslaggever Dennis Meinema vanuit Italië. Hij denkt dat de roze trui totale controle heeft.

Heeft het een met het ander te maken? Objectief is het niet vast te stellen. Zeker is wel dat hooghartigheid wolven tot leven wekt. Nibali won de Giro.

Tom Dumoulin is een evenwichtig en rationeel opererend persoon. Maar er zijn van die momenten dat hij net als een vliegtuig in een luchtzak terechtkomt. Ik vrees toch dat het poepincident hier debet aan is. Wat je wil dat niemand ziet, ging de wereld over. Tom lijkt die beelden te willen wissen, maar hij weet dat een overwinning in de Giro de beelden zal versterken.

Vincenzo Nibali gooide nog wat olie op het vuur: Tom Dumoulin is arrogant geworden, hij moet voorzichtig zijn. En om het nog een beetje erger te maken mat hij zichzelf een vaderlijke status aan. Dumoulin moet doen waar hij het allerbest in is: praten met de benen.

Met nog een paar dagen te gaan lijkt de Giro semantisch te worden beslist. Kortom, Tom kan zich geen lekke band meer permitteren. De wolven zijn wakker.

Peter Winnen is oud-profwielrenner en schrijver.