De beker verzacht het leed niet in Manchester

Manchester

De stad leek woensdagavond uitgestorven. Toch vierden fans de zege.

Fans van Manchester United vieren in een pub in Manchester de tweede treffer van hun club tegen Ajax. Foto Emilio Morenatti/AP

Als de barvrouw aan de scheepsbel rinkelt, valt The Bishop Blaize stil. Mannen en vrouwen in Manchester United-shirtjes buigen het hoofd. Na de minuut stilte wordt er geklapt, dan gezongen. ‘Manchester, Manchester’, scanderen de bezoekers van de kroeg. Even zingen ze niet over de Reds, over de losers aan de Merseyside. Ze bezingen hun stad. Dan, om 19.47 uur Britse tijd, trapt Manchester United af en wordt er gewoon een voetbalwedstrijd gespeeld.

In The Bishop Blaize, in de schaduw van Old Trafford, wordt net als bij iedere wedstrijd van hun ploeg, stevig getankt, gevloekt op de scheids, gesneerd over de miskopen van de club. Natuurlijk is er een extra lading. Dat weten ze in de kroeg ook.

Een man heeft speciaal het shirt aangetrokken van Henrich Mchitarjan. De Armeense middenvelder van United speelt met rugnummer 22: het aantal kinderen, tieners en ouders dat maandagavond omkwam in de foyer van de Manchester Arena. ‘Do it for the 22’, wordt geroepen.

Buiten, in de warme avondzon, drinkt Josh Wooler (21) met een paar maten. Natuurlijk vinden ze de finale van de Europa League belangrijk. De club bepaalt veel in hun leven. „Ben je voor United dan ben je oké, hoe rijk of arm je ook bent, wat je religie ook is, waar je ook woont. Ben je red of blue, voor City dus? Dat is de eerste vraag die hier telt”, zegt Wooler.

Toch denkt hij niet dat winst voor United een helende werking heeft voor de stad. „Nee. Als United wint, dan wint het een Europese prijs. Dat is belangrijk omdat wij al een paar jaar slecht presteren. Groter dan dat is het niet. Die elf jongens in Stockholm spelen niet opeens voor het zelfvertrouwen van de stad.”

Het belang zit in iets anders, vult een vriend van hem aan. „Wij drinken hier bier en vieren feest, precies zoals altijd.” De kroeg zet die gedachte kracht bij door een leuze aan te heffen tegen terroristen: „Go and stick it up your ISIS, up your ISIS.”

Op het terras draait Micheal Orishing (27) een shagje. Hij denkt dat de wedstrijd ook voor de spelers extra bijzonder is. Vooral voor de local lads. Aanvaller Marcus Rashford groeide op in Zuid-Manchester, op een paar kilometer van de straten waar de politie nu invallen doet op zoek naar handlangers van aanslagpleger Salman Abedi. Paul Pogba kwam op zijn veertiende naar Manchester. „Zij zullen vast meer gedreven zijn”, meent Orishing. „Tegelijkertijd denk je toch niet dat het winnen van de Europa League iets uitmaakt? Als jij je kind of moeder verloren hebt, gewond geraakt bent of iemand kent die erbij was, voel je je niet beter omdat elf mannen in Zweden een potje voetbal hebben gewonnen. De wedstrijd en het leed zijn compleet gescheiden zaken.”

Terwijl het Museumplein in Amsterdam tjokvol was, leek Manchester woensdagavond uitgestorven. In de binnenstad waren hooguit plukjes fans te spotten.

Bij het Old Trafford-stadion kwetteren vogeltjes. Joggers en passanten die langs het stadion wandelen worden alsnog gefouilleerd. Honden speuren rondom het verlaten stadion naar explosieven. Voor het geval dat. Twee dagen na de aanslag is Manchester nog altijd schrikachtig, zeker nu er meerdere handlangers lijken te zijn, die mogelijk nog rondlopen. Alleen bij een partycentrum is een grote bijeenkomst, waar ruim duizend fans op grote schermen kijken.

In The Bishop Blaize is het druk en levendig, maar niet afgeladen. De weg naar de toog is vrij en er staat geen rij voor de wc. Dat heeft niks met de aanslag te maken, zeggen de bezoekers. Doordeweeks gelden sowieso strenge regels voor publieke evenementen en openbaar drankgebruik. En voetbalduels zijn bijna altijd besloten aangelegenheden.

Er wordt gekeken in het stadion of de pub, zo kan de politie de United- en City-fans makkelijker uit elkaar houden. De Europa League is geen zaligmakende prijs. Zoals een man in de pub zegt: „United speelde vroeger Champions League-finales tegen Duitsers, geen Europa Leagues-finales tegen Nederlanders.”

Na afloop van de gewonnen finale vieren fans feest in de pub en later in de binnenstad. Auto’s toeteren. Er wordt gezongen en gedanst op straat, op een paar honderd meter van de politielinten bij de Manchester Arena. Claire Stedman valt vriendinnen in de armen. Ze kijkt op haar telefoon. „Ik krijg zelfs felicitaties van vriendinnen die voor City zijn. Wij zullen altijd met de aanslag moeten leven, maar vandaag laten we zien wat de Manchester-spirit behelst.”

Wooler: „Dit weekend is er een hardloopwedstrijd voor 35.000 mensen en een concert waar tienduizenden Mancunians op af komen. Het zal vol zitten. Iedereen gaat er gewoon naartoe.” Dit weekend zal er dus ook weer gedanst, gedronken en gelachen worden in Manchester, terwijl de feestvierders bewaakt worden door zwaarbewapende antiterreureenheden met bivakmutsen op.