Recensie

Royal Blood zorgt voor aardbeving van bas en drum.

Het duo Royal Blood, uit Engeland, speelt een rockversie van de blues. Samen, met bas, drum en effectapparatuur. behalen ze een verwoestend effect.

Terwijl voetbalvuur het Leidseplein deed schudden, werd in Paradiso een ander soort aardbeving georchestreerd. Twee mannen met niet meer dan drums en basgitaar zorgden voor een nauwgezette eruptie aan dreunen en trillingen. Het effect was nietsontziend. Al tijdens de eerste nummers verdeelde het publiek zich in tweeën, en dreef uiteen naar de zijkant om, met een aanloop, in het midden van de zaal op elkaar te knallen.


De nieuwe single van Royal Blood

Het was vernuft gecombineerd met een instinct voor oerritmes, waarmee Royal Blood, uit Brighton, Engeland, in 2014 voor het eerst van zich deed spreken. Nog altijd is het verbijsterend om zanger/bassist Mike Kerr, hier met gele zonnebril en koket bloesje, te zien. Kerr speelt bas, maar het effect is als een bas en gitaar tegelijk. Dankzij uitgekiend gebruik van effectpedalen kan Kerr zijn bas deels vervormen: een duim zorgt voor een brommende bastoon, een vinger speelt een gierende solo, als een verwoestende variant op Jimmy Page - om in de nagalm ook nog percussieklanken toe te voegen, hamerend met de muis van zijn hand op de klankkast. En ondertussen benut Ben Thatcher, rechts op het podium, een metersbreed drumstel voor de diepst mogelijke dreun. De melodieën van hun nummers, van zowel het eerste album, als het binnenkort te verschijnen How Did We Get So Dark?, klinken stroef en hoekig, met dank aan blues en hardrock, maar door de vibrerende uitvoering ontstaat er grote dynamiek, en bijbehorende opwinding. Zonder een woord vuil te maken aan voetbal of de rest van de wereld, speelden Kerr en Thatcher gedisciplineerd hun repertoire, samen in hun eigen rock-cocon. Met de rest van het publiek.