Poepje in de kop

Tom Dumoulin heeft het hart niet op de tong. Behalve als hij geprikkeld is. Gisteren, na de finish van de korte maar ongehoord zware bergetappe, gaf hij zijn naaste belagers Quintana en Nibali een sneer mee voor de microfoon van Eurosport. Door hun laffe koersgedrag gunde hij het tweetal zelfs geen podiumplek meer.

Mogelijk heeft de geprikkeldheid te maken met de geprikkelde darmen van een paar dagen geleden. Niet dat Tom er onder gebukt ging dat ze toen profiteerden van zijn noodstop – de koers kon nu eenmaal niet worden stilgelegd – maar wel omdat het er sindsdien alle schijn van heeft dat zich een bondgenootschapje heeft gevormd.

Als ik Tom was, zou ik me niet zo druk maken om die combine. Het koersgedrag van Nibali en Quintana zou ik ook niet direct laf willen noemen. Ze kunnen echt niet beter. Zo’n afspraakje is niets anders dan geloven tegen beter weten in. En dat geloof wordt in de diepte gevoed door afgunst, jaloersheid en stiekeme bewondering. Voor het verhaal van de honderdste Giro is de suspense perfect.

Nibali en Quintana brachten gisteren eigenhandig hun podiumplaatsen in gevaar door de Fransman Pinot ruimte te geven op de slotklim. Voor een effectieve combine is meer nodig dan halfzacht handjeklap.

De irritatie van Dumoulin is begrijpelijk: hij werd niet uitgedaagd in een man-tegen-mangevecht. De supersportman houdt niet van lauw gedoe. Graag wil hij de Giro winnen, maar dan wel groots, rechtuit, en dientengevolge heroïsch. Op deze manier wordt het hem onthouden.

Wellicht heeft Dumoulin juist dankzij dat vluchtige poepje langs de weg zijn naaste concurrenten tot wanhoop gedreven. Na de intieme daad ging hij imponerend voort. Hij klom bijna even snel als de eersten in de verschrikkelijke finale van die ouderwets lange bergetappe, en daalde zelfs nog sneller dan de meester op de afdaling: Nibali. Het poepje is eerder in de kop gaan zitten van Nibali en Quintana.

Dumoulin heerste en verdeelde donderdag. Hij dirigeerde de koers in de koers als de regisseur op een filmset. De dagprijs voor wie er moeite voor doet, de bergpunten voor wie zich ertoe geroepen voelt, de tijdslimiet voor wie nog net niet op is.

Dit is de derde week van de Giro, de week dat alle lichamen kreunen en kraken. Dat Dumoulin drie weken koers aankan bewees hij als broekie in zijn allereerste Tour de France. Brutaal roerde hij zich tijdens een van de laatste dagen in de finale van een etappe. Quintana en Nibali weten dat uiteraard ook.

Peter Winnen is oud-profwielrenner en schrijver.