Voorzichtig feestje in schrikachtig Manchester

Waar het Amsterdamse Museumplein tjokvol was, leek Manchester woensdagavond uitgestorven. Toch vierden voetbalfans de overwinning uiteindelijk wel.

Een Manchester United-fan voor de Friends Arena in Stockholm waar de Europa League-finale werd gespeeld. Peter Powell/EPA

Als de barvrouw aan de scheepsbel rinkelt, valt The Bishop Blaize stil. De strijdliederen staken, de voetbalpraat stokt. Mannen en vrouwen in Manchester United-shirtjes buigen het hoofd. Na de minuut stilte wordt er hard geklapt, dan gezongen. Manchester, Manchester, Manchester, scandeert de kroeg. Even zingen ze niet over de Reds, over United, over de losers aan de Merseyside. Ze bezingen hun stad. Dan, om 19:47 Britse tijd, trapt Manchester United af en wordt er gewoon een voetbalwedstrijd gespeeld.

In The Bishop Blaize, in de schaduw van oostelijke tribune van Old Trafford, wordt net zoals bij iedere wedstrijd van hun ploeg, stevig getankt, gevloekt op de scheids, gesneerd over de miskopen van de club. Natuurlijk is er een extra lading. Dat weten ze in de kroeg ook.

Een man heeft speciaal het shirt van Henrikh Mkhitaryan aangetrokken. De Armeense middenvelder van Manchester United speelt met rugnummer 22. Zoveel kinderen, tieners en ouders kwamen maandagavond om in de foyer van de Manchester Arena. Een paar keer scanderen de aanwezigen ‘do it for the 22’.

Geen helende werking

Buiten, in de warme avondzon, drinkt Josh Wooler (21) met een paar maten. Natuurlijk vinden ze de wedstrijd belangrijk. De club bepaalt veel in hun leven. ,,Ben je voor United dan ben je okay, hoe rijk of arm je bent, wat je religie is, waar je woont. Ben je Red of Blue, voor Manchester City dus? Dat is de eerste vraag die hier telt’’, zegt Wooler, die studeert.

Toch wil hij niet meegaan in de gedachte dat winst voor United, een helende of verzachtende werking heeft voor de stad. ,,Nee. Als United wint, dan wint United een Europese prijs. Dat is belangrijk omdat wij al een paar jaar slecht presteren. Maar groter dan dat is het niet. Die elf jongens op het veld in Stockholm spelen niet opeens voor de trots of het zelfvertrouwen van de stad.’’

Het belang zit in iets anders, vult een maat van hem aan. ,,Wij zijn hier. Wij drinken bier en vieren feest, precies zoals altijd.’’ De kroeg zet die gedachte kracht bij door een leuze te aan te heffen die de terroristen glashelder toespreekt: ,,Go and stick it up your Isis, up your Isis, go and stick it up your Isis.”

Op het terras draait Micheal Orishing (27) een shagje. Hij denkt dat de wedstrijd ook voor de speler extra bijzonder is geworden. Vooral voor de local lads. Middenvelder Marcus Rashford groeide op in Zuid-Manchester, op een paar kilometer van de straten waar de politie nu invallen verricht op zoek naar handlagers van aanslagpleger Salman Abedi. Paul Pogba, die de winst opdroeg aan de stad, kwam op zijn veertiende naar Manchester. ,,Zij zullen vast meer gedreven zijn’, zegt Orishing.

Orishing steekt zijn peuk aan. ,,Tegelijkertijd denk je toch niet dat het winnen van de Europa League iets uitmaakt? Als jij je kind of moeder verloren hebt, gewond geraakt bent of iemand kent die erbij was, ga je je echt niet beter voelen omdat elf mannen in Zweden van elf andere mannen een potje voetbal hebben gewonnen. De wedstrijd en het leed zijn compleet gescheiden zaken.’’

Schrikachtige binnenstad

Waar het Amsterdamse Museumplein tjokvol was, leek Manchester woensdagavond uitgestorven. In de binnenstad waren hooguit plukjes fans te spotten. Bij het Old Trafford-stadion kwetteren vogeltjes. Joggers en passanten die langs het stadion wandelen worden alsnog gefouilleerd. Honden speuren rondom het verlaten stadion naar explosieven. Voor het geval dat.

Twee dagen na de aanslag is Manchester nog altijd schrikachtig, zeker nu het erop lijkt dat er meerdere handlangers zijn, die mogelijk nog rondlopen. Slechts bij een partycentrum is een grootschalige bijeenkomst, waar meer dan duizend fans op grote schermen kunnen kijken.

In The Bishop Blaize is het druk en levendig, maar niet afgeladen vol. De weg naar de toog is vrij en er staat zelfs geen rij voor de wc. Dat heeft niks met de aanslag te maken, zeggen cafébezoekers. Doordeweeks gelden sowieso strenge regels voor publieke evenementen en openbaar drankgebruik. Bovendien zijn voetbalwedstrijden bijna altijd aangelegenheden die besloten zijn. Er wordt gekeken in het stadion of in de pub, zo kan de politie de rivaliserende United en City fans makkelijker uit elkaar houden. Niet onbelangrijk: de Europa League is mooi, maar ook weer geen zaligmakende prijs. Zoals een man in de pub zegt: ,,United speelde vroeger Champions League-finales tegen Duitsers, niet Europa Leagues tegen Nederlanders.’’

Na afloop vieren fans feest, in de pub en later in de binnenstad. Auto’s toeteren. Er wordt gezongen en gedanst op straat, op een paar honderd meter van de politielinten die nog steeds de Manchester Arena afsluiten van de wereld. Claire Stedman (42) valt vriendinnen in de armen. Ze kijkt op haar telefoon. ,,Ik krijg zelfs felicitaties van vriendinnen die voor Man City zijn. Ik word er zelfs emotioneel van. Wij zullen altijd met de aanslag moeten leven, maar vandaag laten we zien wat de Manchester spirit behelst.’’ Student Wooler: ,,Dit weekend is er een hardloopwedstrijd voor 35.000 mensen en ook een concert gepland waar tienduizenden Mancunians op af komen. Het zal vol zitten. Iedereen gaat er gewoon naartoe.’’ Dit weekend zal er dus ook weer gedanst, gedronken en gelachen worden in Manchester, terwijl de feestvierders bewaakt worden door zwaar bewapende anti-terreureenheden met bivakmutsen op.