Recensie

Piratenserie mist drijfvermogen

Johnny Depp is niet erg grappig meer als kapitein Jack Sparrow in Salazar’s Revenge.

Pirates of the Caribbean: Salazar’s Revenge zit om ideeën verlegen. In eerdere delen kon Disneys lucratieve ‘franchise’ – een miljard dollar recette per film – voort dobberen op het charisma van Johnny Depp als dronken blufpiraat Jack Sparrow en sfeervolle trucage met vechtskeletten, vismensen en zeemonsters. Anno 2017 biedt dat onvoldoende drijfvermogen.

Bij Salazar’s Revenge zijn twee Noorse groentjes, regieduo Rønning en Sandberg (Kon-Tiki), ingehuurd om kliekjes op te warmen: deel vijf herhaalt deel één. Er is een beau, Henry Turner (Brenton Thwaites), met vaderissues: hij is de zoon van de vorige knappe jongen Will (Orlando Bloom), die nu overdekt met mosselen en pokken op de zeebodem rondwaart. Er is een schatkaart die nu naar de drietand van Poseidon leidt. Een wrokkige, ondode schurk met een schimmenleger: de wrede Spanjaard Salazar (Javier Bardem). Een pittige heldin Carina (Kaya Scodelario), die de Britten willen ophangen. Een cameo van een bejaarde rocker: na Keith Richards ditmaal Paul McCartney.

De oude ingrediënten, maar zonder hart: Johnny Depp is niet erg grappig meer als kapitein Jack Sparrow, al staat zijn huidige reputatie van verwende, dronken vrouwenmepper de waardering van zijn slapstick wellicht in de weg: Depps entree terwijl hij zijn roes uitslaapt op het Britse (sic!) Sint Maarten, met een fles rum op een berg dukaten, lijkt uit het leven gegrepen. Tussen het kanongebulder en sabelgekletter gebeurt verder weinig sprankelends: alleen een aanval van zombiehaaien en een mislukte dubbelexecutie met galg en guillotine ogen fris. Dat is te weinig voor twee uur en tien minuten.

Salazar’s Revenge simuleert joie de vivre met luie humor en deus ex machina. Komt het zo uit, dan wordt Sparrows oude brik The Black Pearl uit een flesje getoverd, heft een magische drietand elke vloek op en blijkt kapitein Barbossa plots vader. Het ene na het andere duveltje springt uit zijn doosje, en niets doet ertoe, want alles kan. Zelden was een fantastische film zo fantasieloos.