Commentaar

Corpora die de problemen niet aankunnen – hef je zelf op

Uit de artikelen over de radicale ontgroeningscultuur in verenigingsverband kunnen een paar conclusies worden getrokken. Verenigingen die zich niet uit deze destructieve spiraal weten te onttrekken, hebben geen toekomst. Of horen die niet te hebben. Geweld, seksuele intimidatie, vernedering, groepsdwang – met geheimhouding – het is nergens te tolereren. Juist niet in de geprivilegieerde academische omgeving. Het beschadigt karakters, het bevordert normoverschrijding – alles in een sfeer van onkwetsbaarheid. Intern toezicht en zelfregulering falen grootschalig.

Wat opvalt, is de onverbeterlijkheid van deze studentenwereld. Incidenten die zich steeds weer herhalen en steevast worden weggewuifd. Transparantie wordt met kracht gemeden. Wie praat met de buitenwereld wordt uitgestoten. Altijd is ‘de club’ belangrijker, de solidariteit waarop de netwerken van de toekomst worden gebaseerd. Al te vaak gedekt door de universiteitsbestuurders.

Terwijl juist van nieuwe generaties academici een hoog omgevingsbewustzijn gevraagd mag worden – een besef van noblesse oblige en dus de bereidheid tot verantwoording afleggen. Voor eigen handelen, voor collectief handelen. Academisch onderwijs is immers niet kostendekkend. De gemeenschap betaalt mee. En niet weinig. Saamhorigheid kan bij de groentijd ook worden gecreëerd, zónder aantasting van de menselijke waardigheid en het normbesef. Of komt deze open deur te laat?

Dergelijke studentenclubs zijn de vrees voor reputatieverlies inmiddels voorbij, zo lijkt het. De incidenten maken juist deel uit van hun identiteit. De cultuur van onderwerping gebaseerd op vernedering is ook schadelijk voor de studenten zelf. ‘Lid worden’ blijkt (fysiek) gevaarlijker dan vroeger – de praktijk van ontgroeningen is verhard en verbreed, zo stelt men daar intern zelf vast. De praeses van het Amsterdamse studentencorps merkte op dat zijn vereniging steeds minder grip heeft op wat er in ‘dispuutshuizen’ gebeurt met zijn nieuwe leden. Dan wordt het pas echt zorgelijk. Slecht voorbeeld doet slecht volgen; dit is een koekje van eigen deeg. Als men de eigen problemen niet meer de baas kan dient het feestje binnenkort zeker voorbij te zijn.

Het Openbaar Ministerie doet nu in individuele zaken onderzoek of stelt vervolging in. Universiteitsbestuurders overwegen subsidies in te trekken en zo druk uit te oefenen. Dat is welkom, maar het blijft symptoombestrijding. Die verenigingen moeten vooral zichzelf zien te veranderen. En als dat niet lukt, hef jezelf dan op. Uithuilen en opnieuw beginnen is dan het beste. Maar dan wel in de 21e eeuw graag.