De Thuiskok: Speurtocht

We mogen dan afstammen van jagers en verzamelaars, zelf ons eten bij elkaar zoeken kunnen we allang niet meer. Weinig mensen zien het verschil tussen een brandnetel en platte peterselie en het voedsel dat we verzamelen ligt in ons winkelmandje in de supermarkt. Het grappige is dat tegelijkertijd steeds meer mensen willen eten als onze voorouders. Pure en onbewerkte producten zijn populair, net als het paleodieet, terwijl een lofzang op E-nummers in deze krant vorige maand een open zenuw bleek te raken.

Nu een kookboek uitbrengen dat „is bedoeld om de oermens in ons te prikkelen” is dus slim getimed. Ellen Mookhoek, jager en wildplukker, en Geert Timmermans en Anneke Blokker, beiden stadsecoloog van Amsterdam, noemen hun boek De eetbare stad getracht een „gids voor wildplukkers met recepten”. Die taak hebben ze behoorlijk serieus genomen, blijkt wel uit de foto’s die ze van zichzelf hebben laten maken: bij geen van de drie is een glimlach te bespeuren. Wildplukken is dan ook een serieuze zaak. Wie het goed doet, kan een viergangenmenu bij elkaar plukken. Wie de verkeerde bes eet, kan daar stevig ziek van worden. Aangezien steeds meer mensen willen eten als een holbewoner, is het handig dat ze aanwijzingen geven hoe dat veilig kan.

Dit kookboek is echter niet alleen een hulpmiddel voor de paleo-enthousiasteling, maar ook een introductie voor de onwetende stedeling. Planten en bloemen vind je niet alleen in het bos, maar ook in plantsoenen, bij grachten en zelfs tussen de stoeptegels. Van alle ingrediënten zijn er afbeeldingen, is te lezen waar je ze kunt vinden en in welk jaargetijde je ze moet plukken. Het boek behandelt ook waar u welke vissen kunt vangen, welke slakken u kunt eten en geeft de beste adresjes voor wild. Overal staan één of meer recepten bij, dus u kunt direct aan de slag met uw vangst. Al die informatie maakt nieuwsgierig, dus ik zie mezelf al scharrelen in de bosjes van het Vondelpark, of op mijn knieën op de stoep voor mijn huis.

Dat zoiets vrij komisch moet zijn, lijken de auteurs helaas niet te hebben ingezien. Ze hebben zo serieus hun best gedaan hun expertise op papier te zetten, dat de teksten nogal staccato zijn geworden. Jammer, want een speurtocht door de stad op zoek naar avondeten lijkt me toch vooral een heel vrolijk avontuur.