Recensie

Ja, Frank en Claire Underwood zijn nog even vilein

House of Cards 5

We weten nu wel dat Frank en Claire Underwood alles doen voor de macht. Gelukkig komen geheimen uit het verleden ze achtervolgen, en volgt op het eind een verrassing.

De Amerikaanse president Frank Underwood (Kevin Spacey) en zijn vrouw Claire (Robin Wright) in de serie House of Cards. Netflix

Handel in angst. Als er iets is waar de Underwoods bedreven in zijn, dan is het dat wel. Aan het einde van het vierde seizoen van House of Cards zoomt de camera in op het presidentiële stel terwijl Frank Underwood (Kevin Spacey) zegt: „We buigen niet voor terrorisme. Wij creëren het terrorisme.”

Dat laatste is zeker het geval. Wie volgende week begint aan het vijfde seizoen zal zien hoe de president alweer probeert de publieke aandacht af te leiden van een krantenartikel over zijn eerdere wanpraktijken. Hoe hij dat doet? Door de angst voor ‘de vreemdeling’ te voeden. Underwood, die hard bezig is stemmen te winnen voor een tweede termijn in het Witte Huis – met Claire (Robin Wright) als vice-president – voert Trumpiaanse maatregelen door zoals het dichtgooien van de grenzen en het blokkeren van visa.

Daarmee houdt de vergelijking met de Republikein Trump ook wel weer op. Want in dit vijfde seizoen zet het listige politieke spel, dat machiavellist en Democraat Underwood als geen ander beheerst, zich in een gestaag tempo voort. Zelfs zozeer dat de vraag zich opdringt of de makers van House of Cards – schrijver en maker Beau Willimon trok zich na het vierde seizoen terug en maakte plaats voor Melissa James Gibson en Frank Pugliese – misschien niet té politiek in hun aanpak zijn. De serie, waarbij het opnieuw draait om gekonkel in achterkamertjes, nare intriges en valse campagnebeloftes, begint meer en meer een navelstaarderige klucht voor Washington-insiders te worden. Bovendien weet je inmiddels: als een Underwood zich ergens mee bemoeit, pakt de uitkomst alleen gunstig uit voor een Underwood.

Althans, tot op zekere hoogte. Want in de tweede helft van dit seizoen wordt de beerput eindelijk opengetrokken: hoe zit het ook alweer met de dood van journaliste Zoe Barnes? Hoe kwam Underwood voor zijn levertransplantatie bovenaan de donorlijst te staan? Hoe wist hij destijds president Garrett Walker te misleiden?

Lees ook de vergelijking tussen Frank Underwood en Donald Trump: De werkelijkheid blijkt nog gekker

Opvallend veel knopen op Claire’s pakjes

Dat deze verhaallijnen, in eerdere seizoenen uitgezet, nu terugkomen, maakt veel goed. En uiteraard valt er weinig aan te merken op de acteerprestaties van Wright en Spacey, die inmiddels volledig vergroeid zijn met hun personages. Ook de eeuwig tobbende Doug Stamper (Michael Kelly) overtuigt als stafchef van het Witte Huis en de affaire tussen Claire en speechschrijver Tom Yates (Paul Sparks) levert de nodige surrealistische scènes op. Bovendien zijn er weer veel van die typische House of Cards-momenten: de zwartgallige opmerkingen die Frank de kijker via de camera toewerpt, de ongenaakbare, koninklijke houding van Claire die, immer gehuld in strakke designerpakjes (dit keer met opvallend veel knopen), steeds meedogenlozer wordt. En ja, het gezamenlijk roken van een sigaretje – een teken dat het wel goed zit tussen de Underwoods – is ook weer terug.

Maar de variaties op het kernthema – powerkoppel doet er alles aan om de macht te behouden – beginnen toch een beetje op te drogen. Je wéét inmiddels hoe verdorven de Underwoods zijn. Dus hoe kunnen ze nog verrassen? Het antwoord komt dit keer aan het einde van het seizoen. Toch een reden om opnieuw te kijken.

Maar hoe overtuigend is de belofte die Frank aankondigt in de trailer van het vijfde seizoen? Daarin voorspelt hij dat wij voor eeuwig vast zitten aan de Underwoods. Niet alleen belooft hij deze verkiezingen te winnen. Maar ook die van 2020… 2024 …2028… 2032… 2036.. Om dit waar te maken zullen de scriptschrijvers met een wel heel buitenissig scenario moeten komen. Een lastige klus, aangezien tegenwoordig alles mogelijk is in Washington D.C.