Recensie

Abrupt slot aan surreële, rauwe ‘The Family’

Het legendarische toneelstuk The Family werd bij Theater Utrecht tot vierluik bewerkt. In de laatste aflevering komt het noodlot hard aan.

Scènefoto van The Family. Foto Julian Maiwald

De sloopkogels slaan al tegen het huis, kalk dwarrelt naar beneden: het afbraakhuis dat de laatste toevlucht vormt voor Kil, Doc en Gina gaat onherroepelijk tegen de vlakte. Het drietal weigert inmenging van buitenaf, zelfs van een inspecteur met goede bedoelingen. „We zijn Doc, Kil en Gina en hebben geen hulp nodig,” roept Kil wanhopig uit. Treffender kan hij hun situatie niet samenvatten.

In de laatste aflevering van The Family door Theater Utrecht komt het noodlot hard aan.

Regisseur Casper Vandeputte heeft het legendarische stuk van Lodewijk de Boer uit de vroege jaren zeventig tot een vierluik bewerkt. Deze grootse prestatie kent ook een nadeel: niet elke aflevering is dramatisch even sterk. Deel vier duurt nauwelijks een uur en kenmerkt zich door haast: het slot komt zó abrupt, dat de toeschouwer meer verbaasd dan ontroerd of geraakt achterblijft. De toon van The Family 4 is eerder weemoedig dan agressief, zoals de eerdere delen, alsof Doc (Sadettin Kirmiziyüz), Kil (Sanne den Hartogh en Gina (Isabelle Houdtzagers) met zachte berusting preluderen op het einde. Een verrassend mooie rol vertolkt Nazmiye Oral als inspecteur Blammer.

Vandeputte en zijn acteurs brengen The Family in rauw realisme afgewisseld met vervreemdend surrealisme. Met deze kwaliteiten biedt Theater Utrecht een monument voor onaangepast gedrag: feitelijk een levenshouding uit de jaren zeventig, maar onmiskenbaar met betekenis voor nu.