Commentaar

Het einde in zicht

Iedere vijf dagen zendt de Amerikaanse astronoom Ron Baalke een vrolijke tweet de wereld in. Het is de melding welke planetoïden de komende dagen nu weer vlak langs de aarde zullen schieten. En altijd is de boodschap van @RonBaalke: ALL CLEAR! Dit weekend scheert bijvoorbeeld de net ontdekte 50 meter grote ruimterots 2017 JO2 langs de aarde - op zo’n 10 miljoen kilometer afstand. Later komt ook 2013 CL118 nog langs.

Leuke weetjes!

Dit gaat onherroepelijk een keer mis, maar het kan lang duren. De kans op inslag van een rots van tien kilometer doorsnee is eens in de bijna honderd miljoen jaar – orde van grootte: dinosaurusuitsterving. De vuurbal die in 2013 de ramen liet springen in het Russische Tsjeljabinsk was 20 meter in doorsnee. Een kleintje. En dit is dan maar een van de vele onzichtbare gevaren die ons mensen op aarde beloeren. Toen de Mexicaanse griep in 2009 weinig doden veroorzaakte, ging de aanvankelijk zo panische angst voor De Grote Epidemie weer snel liggen. Maar de kans erop is niet wezenlijk gedaald.

En dan, verderop in deze bijlage signaleert Marcel aan de Brugh nóg een aanstormend gevaar waarvan nog niemand de dag noch het uur kent. Het is de supervulkaan in Zuid-Italië, Campi Flegrei: ‘de verzengende velden’. Vergeleken met de beroemde supervulkaan in Yellowstone, zijn deze verzengende velden relatief klein: met een caldera van 12 km tegen zo’n 60 km in Wyoming. Het Yellowstone Volcano Observatory verwacht de komende decennia wel ‘hydrothermale explosies’ maar ‘waarschijnlijk geen uitbarstingen’. In Italië was de laatste grote klap bijna 40.000 jaar geleden, misschien zijn daardoor toen de Neanderthalers uitgestorven. De komende jaren wordt een nieuwe verzengende uitbarsting verwacht, maar of die weer zo groot zal zijn?

Altijd is wel ergens een einde in zicht.