Hulpstukken

Wielrennen

De stemming zit er goed in bij Team Sunweb. Alles voor Tom! Natuurlijk was alles al voor Tom voordat er een meter in de Giro gereden was, maar sinds zijn vernietigende tijdrit is het net ietsje meer dan alles voor Tom. De ploeg staat scherp als een gewette zeis.

Foto Alessandro Di Meo/ANSA via AP

Simon Geschke twitterde donderdagochtend een selfie. Hij zit langs de weg met zijn duim omhoog. Een bebaarde lifter uit de sixties. De Sunweb-ploegbus was zonder hem vertrokken bij het hotel. Kennelijk was de adrenaline-gestuurde drang het roze van Tom te verdedigen zo groot dat een belangrijke pion als Geschke over het hoofd werd gezien. De koppen werden niet geteld als bij een schoolreisje.

Een goed teken.

Geschke twitterde iets later dat hij een auto had gestolen om toch op tijd bij het vertrek van de etappe te kunnen zijn. Weer een goed teken: lachen om de adrenalinewaanzin.

De dag na de schaamteloze machtsgreep in de tijdrit verscheen Dumoulin aan de start met alleen een roze lintje om het stuur als versiering en viering. Ik vermoed dat de fietsenfabrikant van Sunweb een volledig roze gespoten frame klaar had staan, maar dat Tom weigerde erop te fietsen: de goden moet je niet verzoeken, een roze stuurlintje is meer dan zat. Voorlopig toch.

Mercantiele waanzin, verlangen en gezond verstand, in topsport zijn die begrippen even gelijkwaardig als inwisselbaar.

De benen van Tom moeten het gaan doen. De benen van zijn ploegmaats zijn de hulpstukken, om niet te zeggen de protheses in slechte tijden. Eén belangrijk hulpstuk voor het meer geaccidenteerde terrein is Dumoulin al kwijt: Wilco Kelderman sneuvelde vroeg in de Giro in een valpartij. De taaie veteraan Laurens ten Dam kregen er een opdracht bij: vierbenig worden.

De hulpstukken, ook wel knechten genoemd, sloven zich sec meer uit dan hun kopman. Althans naar uren of minuten werkzaamheid gerekend. Het zijn de redelijk betaalde paria’s van het peloton. Als ze al eens aan de bloemen mogen ruiken zijn het de bloemen van een ander.

Haga

Een heel belangrijk knechtje van Tom is de Texaan Chad Haga. Haga vindt dat hij veel op Dumoulin lijkt. Hij kan klimmen en hij kan tijdrijden, maar net iets minder. Samen met Tom heeft hij de hoogtestages volbracht op de dorre vulkaan Teide in Tenerife en later in de Sierra Nevada. Dat schept een band: alles voor Tom dus in de Giro.

Chad Haga verkeert naar eigen zeggen in een bloedvorm, en dat is een wonder. Haga werd in januari 2016 op training van de weg gereden door een Engelse toeriste in de buurt van Calpe, met een stuk of vijf anderen van de ploeg. In een traumahelikopter werd hij afgevoerd. Hoewel hij miraculeus snel herstelde van zware fysieke letsels kostte het hem verschrikkelijk veel tijd te herstellen van de angst voor nieuw letsel. In een wielerpeloton loert letsel immers op elke straathoek. De risico’s vergeten, daarin is hij intussen geslaagd.

Ja, de knechtjes die de benen van hun kopmannen pamperen hebben ook een verhaal in de aanbieding.

Peter Winnen is oud-profwielrenner en schrijver.