Longreads

Hoe een Filippijns-Amerikaanse familie een slaaf verborgen hield

De familie van Alex Tizon had vanaf de jaren zestig tientallen jaren een slaaf: Lola. Tizon tekent haar verhaal op in een longread in The Atlantic. Critici beschuldigen hem van het romantiseren van slavernij.

De cover van The Atlantic met daarop Lola.

Er was in de jaren zestig nog genoeg discriminatie in Amerika, maar slavernij? Nee, die was zo’n honderd jaar daarvoor afgeschaft. Toch? De Filippijns-Amerikaanse journalist Alex Tizon schreef voor The Atlantic een buitengewoon ontroerend verhaal over hoe zijn familie in die jaren een vrouw in huis had die praktisch gezien hun slaaf was en dat tientallen jaren bleef.

Lola, zoals haar naam luidde, was afkomstig uit een straatarme boerenfamilie op de Filippijnen. De opa van Tizon deed zijn moeder Lola - toen 18 - ‘cadeau’ voor haar twaalfde verjaardag. Voor onderdak en voedsel moest ze voor Tizons moeder zorgen. Op dat moment leek het een aantrekkelijk aanbod voor Lola, die anders met een varkensboer had moeten trouwen.

Na 21 jaar in dienst van de Tizons verhuist Lola met het gezin mee naar de VS. De vader van Tizon krijgt daar een baan op het Filippijnse consulaat. Naar buiten toe kan echter niet duidelijk worden wie Lola precies is. Ze mag het huis niet uit, niet terug naar de Filipijnen, krijgt niet betaald en wordt emotioneel en fysiek uitgebuit.

Tizon reflecteert in het verhaal open over zijn eigen rol in het verhaal. Pas op zijn elfde begint hij te beseffen in wat voor situatie Lola, die hem in feite heeft opgevoed, eigenlijk zit. Het leidt ertoe dat hij zijn ouders gaat haten. Maar uiteindelijk moet hij zelf lastige beslissingen nemen als zijn moeder overlijdt en hijzelf Lola in huis neemt. Die heeft tientallen jaren niets anders gekend dan een dienend bestaan. Zelfstandig leven kan ze niet, ze spreekt slecht Engels, en ze lijkt alleen gelukkig als ze zorgzame taken uit kan blijven voeren, schrijft Tizon.

Romantiseren

Begin dit jaar overleed Alex Tizon. Het verhaal over Lola was één van zijn laatste artikelen. In een commentaar toont Jeffrey Goldberg, hoofdredacteur van The Atlantic, zich uitermate verheugd met het stuk: “We are grateful that Alex shared his story — his epic story — with us.” Volgens Tizons vrouw Melissa was het zijn “ultieme verhaal”.

Maar anderen zijn minder enthousiast, schrijft Quartz. Sommige twitteraars vinden dat het verhaal slavernij romantiseert. En is Alex wel zo onschuldig als hij doet voorkomen? In zijn tienerjaren walgde Tizon weliswaar van zijn ouders, maar waarom duurde het dan vervolgens nog vele jaren totdat hij iets ondernam?

Twitter avatar hautepop Jay Owens The writer is able to talk about his mother’s complicity - but not really grapple with his own. 20 years when he didn’t act.

Van enkele Filipijnse twitteraars kreeg Tizon dan juist weer bijval. Om het verhaal volledig te begrijpen moet je ook veel weten van Filippijnse culturen en gebruiken, vinden zij.

Twitter avatar carrrrmina Carmina Americans need to stop giving their piece re My Family’s Slave if you don’t even know how it is in the Filipino context. Tangina dami kuda
Lees de hele longread bij The Atlantic: My Family’s Slave