Recensie

Hier wordt goed gekookt, maar verder is het een chaos

Recensent en journalist Petra Possel test wekelijks een restaurant in en om Amsterdam.

Simon Trel

D’r is iets geks aan de hand. Vroeger at je in een eetcafé een biefstuk, saté met friet of een pannetje mosselen. Eenvoudige, betaalbare dijenkletsers die de perfecte begeleiding vormen voor een avondje uit. Maar het eetcafé werd volwassen, kreeg ambities en het kan zomaar zijn dat je in een eetcafé gerechten met restaurantambities voorgeschoteld krijgt. Tegen dito prijzen, dat wel; honderd euro voor een diner voor twee is eerder regel dan uitzondering.

Bar Leijten is misschien meer café dan restaurant, daar is de kaart ook te klein voor, maar de kok heeft ambities en is creatief. De gastheren, de twee jonge broertjes Leijten, bestieren sinds een paar maanden het charmante hoekpand Sluisstraat/ Schinkelkade. Er is een flink terras, deels aan het water, en de dertigers uit de buurt weten Bar Leijten dan ook te vinden. Bij ons bezoek schijnt de zon en hoe fijn dat ook is na een koud voorjaar, hier betekent het trouble in paradise.

Het is een complete chaos, de zaak is understaffed. Eerst staan we een dik kwartier te wachten op de beloofde terrasstoel, omdat ook wij ons aperitief graag in de zon drinken. Maar als we eindelijk zitten (sorry, sorry, sorry), zakken we weg in een warme loomheid die mild stemt.

Eenmaal binnen aan tafel is dat snel vervlogen. We zijn zo’n beetje de enigen, maar ons geduld wordt pittig op de proef gesteld. Er zijn een paar gerechten niet leverbaar en dat is best gek, omdat we de eerste dinergasten zijn én de kaart heel bescheiden is.

We zijn zo’n beetje de enigen, maar ons geduld wordt pittig op de proef gesteld

We bestellen vooraf platgeslagen carpaccio met basilicumolie en Parmezaan (9,50) en heldere gazpacho (6,50), daarna saté van ossenhaas met friet (16,50), als bijgerecht een groene salade (4,50) en het enige gerecht voor vegetariërs, een hele aubergine met tomatenchutney, een soort baba ganoush en walnoten (14,50).

Als amuse komt er een bakje bremzoute cassavechips op tafel die we later ook bij de saté krijgen. De carpaccio is prachtig: mooi vlees dat nu eens niet uit de vriezer komt, subtiel besprenkeld met basilicumolie en bestrooid met… pinda’s. Niet de gebruikelijke pijnboompitten dus, maar ongezouten pinda’s. We doen ons best, maar begrijpen er helemaal niets van.

Het andere voorgerecht maakt best indruk. Gazpacho is meestal behalve koud ook dik, soep van gepureerde tomaat en rauwe groenten, hier dus helder met fijngesneden rode, gele en groene tomaatjes, bosui en tuinkers. Heel smakelijk!

Inmiddels komt er een koude wind van twee kanten – het terras zit nog bomvol en de deuren staan wijd open – klinkt er muziek als uit een oude transistor en fladdert presentatrice Bridget Maasland van buiten naar binnen en terug. De jongste Leijten is zichtbaar van zijn apropos, vergeet de gevraagde wijnen en zegt nog vaker sorry, sorry, sorry. De wijn komt niet of te laat, de salade komt niet, alles laat op zich wachten, maar… de aubergine is onverwacht lekker, ook al missen we wat brood, friet of couscous. De saté is uitstekend: weer mooi vlees, een best gewaagde cuisson (medium rare) en een gefrituurd paprika-ei, verse atjar en uitstekende pindasaus erbij. De desserts (gezouten karamel met vanille-ijs 5,50 en applecrumble 6,75) zijn niet bijster origineel – gezouten karamel valt niet aan te slepen – maar prima.

Over de hele linie kookt de kok van Bar Leijten best goed, de wijnen zijn dik in orde en de zaak ziet er leuk uit. Het is alleen zo jammer dat het op andere fronten hopeloos misgaat. En dat betekent een rare, rommelige avond waarin we ons niet thuis voelen. Misschien hadden we gewoon pech, misschien moeten de jongens in overleg met het KNMI het rooster nog eens bekijken. Het is allemaal een kwestie van organisatie.

Recent beoordeelde restaurants in Amsterdam: