Een liefdesverklaring aan fotografie

Er bestaat, ook bij de makers, enige verwarring over wat Hollandse Beelden nu precies is. ‘Een beeldboek’, noemen ze het zelf, maar ook ‘een fotomagazine’ en even later ‘meer een boek dan een tijdschrift’.

Een semantische discussie natuurlijk, die afleidt van waar het om gaat: Hollandse Beelden is een feest. Het boek/tijdschrift/magazine laat zich nog het best omschrijven als bloemlezing van Nederlandse documentairefotografie. De selectie is prettig uiteenlopend, variërend van een serie over een van de kleinste voetbalclubs van Nederland tot kleurenfoto’s van Duitse bezetting. De samenstellers – zelf door de wol geverfde fotografen en fotoredacteuren – hebben oog voor zowel hedendaags werk als archiefmateriaal. De enige gemene deler is Nederland. Koningsdag in Benidorm, de Bollenstreek in de jaren veertig: Hollandser dan deze foto’s wordt het niet.

De vormgeving is rechttoe-rechtaan en de begeleidende teksten zijn niet langer dan noodzakelijk. Dit is een fotoboek zonder opsmuk. Dat is prettig, want zo blijft voldoende ruimte over voor de foto’s. Aan ieder onderwerp worden ten minste vijftien bladzijden besteed.

Dat hier en daar een cliché in de teksten is geslopen (‘Pas na het eindsignaal is de wedstrijd gedaan’), zij de makers vergeven. Want het gaat niet om de teksten, het gaat om de foto’s. En die zijn in alle opzichten een eerbetoon, een liefdesverklaring haast, aan de Nederlandse documentairefotografie.