Recensie

Geen voorbeeld

Fijn dat jonge meiden naar mijn video’s kijken, schrijft vlogger Monica Geuze in haar ego-boek My Way. Maar een voorbeeld wil ze niet zijn.

Beeld uit besproken boek / Foto ISTOCK / Montage fotodienst NRC

Van Monica Geuze weet je óf alles óf helemaal niets. Voor de laatste categorie: Geuze (22) is vlogger en dj. Net als StukTV en Enzo Knol is ze een idool van een nieuwe generatie die liever YouTube kijkt dan tv. Haar autobiografie My way verscheen deze maand. In ouderwetse boekvorm.

Geuzes 311.000 abonnees op YouTube hoorden maanden geleden al over haar boek. De presentatie was vorige week te zien, in ‘VLOG 834’. Monica, gekleed in een glimmend lichtroze jurkje, haastte zich naar de Skylounge van het Hilton voor haar eigen feestje. Op pluizige badslippers; ze had nog geen zin om haar hakken aan te trekken.

Monica Geuze is als een coole vriendin, het meisje over wie twee middelbare scholen verderop ook wordt gepraat. Ze eet soms drie keer per week McDonald’s, meestal achter het stuur van haar zwarte Range Rover, maar ziet er op haar Instagram uit als een model. Ze heeft tassen van duizenden euro’s, van Louis Vuitton en Balenciaga, maar draagt ook vaak kleren van de Zara. Weinig vrouwen van 22 hebben het leven van Geuze.

„Ik vind mezelf en mijn leven helemaal niet interessant genoeg om op internet te gooien, maar toch merk ik dat het werkt”, schrijft ze. Het boek gaat over haar, maar is ook voor de volgers. „Graag zou ik willen laten zien dat je niet altijd een toekomstvisie hoeft te hebben. (…) Ik heb het gevoel dat als je in deze tijd niet presteert zoals dat op school van je wordt verwacht, je meteen gezien wordt als een loser van de maatschappij.”

Vreselijk lui

Ze beschrijft haar jeugd, in een ‘gele bakstenen rijtjeswoning’ in Hendrik-Ido-Ambacht. Haar strenge vader en moeder en hoe ze later, in de puberteit, alles ging doet wat zij niet wilden. Ze ging van een havo/vwo-profiel op een theaterschool naar een christelijke vmbo in Zwijndrecht, waar ze de laatste jaren bijna niet meer kwam. „Als ik alleen thuis was lag ik vaak in bed kindertekenfilms te kijken, ik was gewoon vreselijk lui. Ik dacht niets, ik droomde niets, ik fantaseerde niets, ik sliep vooral heel veel.”

Het boek bevat pijnlijke details. Over de scheiding van haar ouders. Over haar vader, met wie ze geen contact meer heeft. Hij had haar via Whatsapp laten weten dat hij een week eerder was getrouwd met zijn vriendin. Zelfs zijn laatste brief, die hij haar eind 2015 stuurde, staat afgedrukt. „Ik wil er voor je zijn wanneer je me nodig hebt.”

De boeken die Enzo Knol en de jongens van StukTV eerder uitgaven waren veel minder persoonlijk en duidelijk door anderen geschreven. Geuzes boek is net zo persoonlijk als haar vlogs. Tijdens het lezen hoor je haar praten.

OMG

Het laatste hoofdstuk is een ‘vriendenboekje’, met mensen die in haar vlog figureren. Zij omschrijven Monica, en Monica schrijft terug. Over jeugdvriendin Anthea: ‘HAHA OMG Anti, de band die wij hebben valt niet eens te beschrijven.’ Alsof je een willekeurige vriendengroep binnen bent gestapt en naar hun gesprekken moet luisteren.

Op haar zestiende werd Monica een ‘dj tussen haakjes’. Rapper Ronnie Flex, die ze via-via kende, vroeg haar of ze wilde draaien bij zijn optredens. „Eigenlijk was het alleen van belang dat ik de cd in de speler stopte en op het juiste moment op play zou drukken.” Haar vlogcarrière kwam ook ongepland. „Ik heb nooit geweten wat ik wilde doen en ik ben langzamerhand dit wereldje in gerold.” Over haar vlogs: „Ik zal in ieder geval nooit iets speciaal doen om maar een leuke video te hebben. Dan is het eerder pech.”

Maar ondertussen krijgt Geuze zo veel gratis kleding opgestuurd dat ze tegen merken kan zeggen dat ze het alleen draagt als ze er ook voor betaald krijgt. Sommige dj-boekingen kan ze, ondanks dat ze het niet leuk vindt te draaien, „om het geld niet afslaan”. Hoe dichtbij ze in haar vlogs ook lijkt te komen, Monica blijft onaanraakbaar.

Lees ook de column van Jutta Chorus: Geen Blokker maar bloggers

Ze profileert zich als lui, zonder discipline en plannen. Maar ook als zakenvrouw die haar eigen onderhandelingen voert. En waar ze in het begin van het boek schrijft dat ze met haar verhaal wil laten zien dat een toekomstvisie niet belangrijk is, eindigt het boek met dat ze niet om een voorbeeldfunctie heeft gevraagd.

„Het is fijn dat jonge meiden naar mijn video’s gingen kijken. Daardoor heb ik er mijn werk van kunnen maken. Het is echter nooit mijn bedoeling geweest om een voorbeeld voor ze te zijn.”