Column

Waarom staat de halve Feyenoord-selectie te springen als ze over Joden beginnen te zingen?

Het wezen van de Feyenoord-supporters is lijden en dat dragen ze tot in de perfectie uit. Ze janken bij tegenslag en bij succes, en deze week loeiden ze met hun hele hebben en houwen. Eerst in het stadion, daarna op alle televisie- en radiozenders.

De meerderheid reageert primair, iets waarvan je in ieder geval kunt concluderen dat het voor een geweldige sfeer zorgt. Schreeuwen, janken en zwaaien met vlaggen: Feyenoorders kunnen het bovengemiddeld goed en ze zijn nog trouw ook. Je kunt ze geen groter plezier doen dan ze daarmee te complimenteren. Maak ze blij en zeg ze dat ze de beste en trouwste supporters van allemaal zijn. Zeg nooit dat je ze de titel gunt, zeker niet als je inwoner van Amsterdam of Ajax-supporter bent, dat wordt door sommigen als ‘vernederend’ ervaren.

Een dag na het kampioenschap kwamen ze weer allemaal naar hun stad om alle opgekropte blijdschap te ontladen. Zo’n huldiging is nergens zo imponerend als in Rotterdam. Tussen al die ontroerende liederen door zong een deel van de massa dat domme ‘En wie niet springt die is een Jood’. De discussie daarover is zo vaak gevoerd dat ik inmiddels weet dat ze het niet discriminerend bedoelen. Ze zingen het omdat die van Ajax zelf ook zingen dat ze Joden zijn en ze kunnen zich niet voorstellen dat er mensen zijn die het kwetsend vinden.

Wat ik niet begreep was dat de helft van de Feyenoord-selectie op het balkon meteen ging springen toen ze over Joden begon te zingen. De organisatie begreep wel wat er gebeurde en zette snel een van de Feyenoord-smartlappen op. Het waaide over en daarna deed iedereen opgelucht alsof het niet gebeurd was.

In plaats daarvan gesprekjes van Joep Schreuder met spelers en trainers met steeds maar weer dezelfde strekking: niets was zo indrukwekkend als een volle Coolsingel. Complimentjes voor het hondstrouwe legioen dat de eigen stad tegen de verwachtingen in toch maar mooi heel had gelaten!

Zelf had ik een klein kritisch vraagje over dat gespring van de spelers wel journalistiek gevonden tussen alle euforie door. Gewoon op z’n Joeps, terloops de vraag of ze ondanks hun collega El Ahmadi ook hadden staan springen als er in de plaats van ‘Jood’ ‘Marokkaan’ was gezongen?

Er zijn er die heel boos worden over dit soort gedachtenkronkels. Niet gepast voor, tijdens en na zo’n volksfeest. Je kunt ook focussen op het positieve: zo vond ik het wel mooi dat de trainer en de andere helft van de Feyenoord-spelers niet sprong toen het over Joden ging.

heeft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.