Cannes 2017: wat kunnen we verwachten?

Cannesblog Cannes maakt zich op voor de zeventigste editie van het filmfestival in de stad. Nog voordat het festival is begonnen valt op hoe aanwezig streaming-gigant Netflix is.

De zeventigste editie van het jaarlijkse filmfestival in Cannes vindt plaats van 17 tot en met 28 mei. Foto Sebastien Nogier/EPA

Voor een gast die eigenlijk maar half welkom is, is Netflix zeer aanwezig in Cannes. Wie door de stad rondloopt, een dag voordat het festival begint, ziet al overal Netflix. Op de Boulevard de la Croisette zijn de enorme billboards geplaatst voor de twee films van Netflix die zijn geselecteerd door het festival voor de prestigieuze competitie. De streamingdienst is een nieuwe speler op de filmmarkt als het gaat om aankopen en – in toenemende mate – ook om het maken van eigen series en films; een nieuwe speler met bijzonder diepe zakken.

Als eerste competitiefilm van Netflix zal Okja te zien zijn van Bong Joon ho – in de wandelgangen ook wel ‘de Koreaanse Spielberg’ genoemd. Hij maakte eerder de fraaie monsterfilm The Host en het onvergetelijke drama Mother. Later volgt Noah Baumbachs The Meyerowitz Stories, waarin Adam Sandler en Ben Stiller te zien zijn als twee volwassen broers, die zich nog altijd niet aan de invloed van hun bejaarde vader (Dustin Hoffman) weten te onttrekken. Maar eerst is er nog een heuse ‘kick off’-party die Netflix in Cannes organiseert, en waarvoor zo ongeveer iedereen die op het festival rondloopt is uitgenodigd. Het mag allemaal wat kosten bij de streaming-gigant, die zo’n kwart van het aankoopbudget van liefst 6 miljard dollar kan besteden aan ‘Netflix originals’. En dat kan ook in Cannes niemand ontgaan.

Lees ook de column van filmredacteur Coen van Zwol: Netflix houdt voet bij stuk, ondanks vrijages Cannes

Opstand

Franse bioscoophouders kwamen in opstand, omdat Cannes films heeft geselecteerd die niet in de bioscoop in Frankrijk te zien zullen zijn, maar die direct naar de site gaan. Het festival beloofde beterschap en stelt vanaf 2018 als nieuwe eis dat in Cannes geselecteerde films ook de Franse bioscopen moeten halen. Maar aan de nieuwe economische krachtverhoudingen verandert dat natuurlijk niet veel. Ondertussen hebben de traditionele studio’s in Hollywood welgeteld nul films in het officiële programma in Cannes. Zij zetten met hun paradepaardjes vermoedelijk in op het festival van Venetië in september, waar de afgelopen jaren al zoveel Oscarsuccessen zijn gelanceerd, van Gravity tot Spotlight en La La Land.

De Fransen kunnen het wel gezellig onder ons houden bij de openingsfilm van het festival dit jaar. Dat is de nieuwe film van regisseur Arnaud Desplechin, die buiten zijn eigen land niet heel bekend is. Zijn relatiedrama Les fantomes d’Ismael heeft een zeer Franse sterrencast met Mathieu Amalric - al twintig jaar het alter ego van de regisseur in Desplechins films - als een zwaar drinkende filmregisseur, die wordt verscheurd door zijn liefde voor zowel Marion Cotillard, als voor Charlotte Gainsbourg.

De jury is zoals gebruikelijk topzwaar in Cannes: voorzitter Pedro Almodóvar krijgt gezelschap van onder meer filmsterren Will Smith en Jessica Chastain en de Italiaanse regisseur Paolo Sorrentino (La grande belezza). Maar de nieuwe film van Desplechin hoeft de jury niet te bekijken, want die wordt buiten competitie vertoond.

Grote namen

De Franse pers klaagde over een gebrek aan grote namen in Cannes dit jaar, maar dat valt reuze mee. Van Todd Haynes (Carol, I’m Not There) zal Wonderstruck in première gaan, over het geheime leven van twee kinderen. Julianne Moore speelt hun moeder. Ruben Östlund uit Zweden mag eindelijk meedoen in de competitie van Cannes met The Square, een satire op de kunstwereld, nadat zijn spraakmakende lawinefilm Turist drie jaar geleden zeer ten onrechte buiten de competitie viel. Nu maar hopen dat zijn uitverkiezing dit jaar meer is dan louter een goedmaker voor de beoordelingsfout van destijds.

Yorgos Lathimos, die een Oscarnominatie kreeg voor het absurdistische The Lobster, laat de ‘weird wave’ uit Griekenland verder rollen met The Killing of a Sacred Deer. Sofia Coppola presenteert haar remake van het broeierige The Beguiled, waarin Clint Eastwood in 1971 als gewonde soldaat tijdens de Amerikaanse burgeroorlog terecht kwam in een meisjesschool. Dat is een cultklassieker die baat zou kunnen hebben van de verschuiving van een mannelijk perspectief – regisseur was destijds Don Siegel – naar het perspectief van een vrouw. Eastwoods rol wordt nu gespeeld door Colin Farrell. Eastwood is zelf ook terug in Cannes om een masterclass te geven, en om een vertoning in te leiden van zijn klassieke western Unforgiven.

Oude rotten

Toeggeven, de competitiefilms zijn voor het grootste deel afkomstig van filmmakers die nu midden in hun carrière staan en nog niet de legendarische status hebben bereikt van iemand als Eastwood. Of van Michael Haneke, die naar Cannes komt met zijn nieuwe film Happy End, over een welvarend gezin in Calais dat wordt geconfronteerd met de vluchtelingencrisis. Haneke maakt kans op een derde Gouden Palm na Das weisse Band en Amour. Zou dat echt gaan gebeuren? Dat zou een unicum zijn in de geschiedenis van Cannes.

Lees ook het interview met de directeur van Cannes: ‘In Cannes helpt de filmpers meesterwerken om zeep’

Maar Haneke’s concurrenten zijn ook bepaald niet de minste filmmakers. Cannes maakte in het verleden nog weleens ruim baan voor veteranen die vooral op basis van hun eerdere werk een abonnement leken te hebben op de competitie. Bij de zeventigste editie kiest Cannes – wellicht noodgedwongen, omdat er gewoon geen ander aanbod was – dus voor filmmakers in het midden van het leven. Oude rotten als Roman Polanski (Based on a True Story, over een lesbische liefde) en Claude Lanzmann (Napalm, over de nasleep van de Koreaanse oorlog) hebben een plek buiten competitie gekregen. De competitie zal daar vermoedelijk niet slechter op worden. En over een jaar of twintig heeft een aantal van de huidige filmmakers vast ook legendarische status bereikt.