Recensie

Strakke mix van actie, horror en naïeve astronauten

In Alien: Covenant krabbelt regisseur Ridley Scott elegant terug naar de gebaande paden. Als achtbaanrit is de film spannend in zijn voorspelbaarheid.

Taaie overlever Daniels in Alien: Convenant (Katherine Waterston)

Alien is een unieke filmserie. Grote namen – James Cameron, David Fincher, Jean-Pierre Jeunet – mochten beurtelings een geheel eigen draai geven aan de formule: monster vergrijpt zich aan ruimtevaarders.

In 2012 ging Sir Ridley Scott weer aan de slag met het filmmonster dat hij in 1979 zelf lanceerde. Zijn film Prometheus was een ‘origin-story’: waar komt de Alien vandaan? Anno 2093 stuurt miljardair en visionair Peter Weyland expeditieschip Prometheus naar een planeet waar hij onze buitenaardse voorvaderen vermoedt. Deze ‘Ingenieurs’ blijken de mensheid helaas te willen uitroeien.

Als Alienfilm zonder Alien werd Prometheus destijds wat lauwtjes ontvangen. Niet dat het ontbrak aan de mutaties en body horror die bij deze ‘franchise’ horen, maar door de vele pulpmetafysica, ambivalente personages en plotgaten wankelde het ruimteavontuur nogal onder eigen ballast.

Lees meer over de geschiedenis van Alien: 5x monsters baren.

In vervolg Alien: Covenant krabbelt Ridley Scott elegant terug naar de gebaande paden. Deze aflevering biedt een strakkere mix van actie en horror: tien jaar na Prometheus maakt kolonistenschip Covenant, met aan boord tweeduizend kolonisten en embryo’s in diepvriesslaap, een omweg langs een op het oog bewoonbare planeet. Een expeditie onder leiding van dienstklopper Oram (Billy Crudup) bekreunt zich niet om quarantaine, de eerste doden en ongewenste zwangerschappen laten derhalve niet lang op zich wachten.

Bij de Alien-reeks hoort een vijfde colonne. Waren die schurken in vroegere delen in dienst van concern Weyland-Yutani, sinds Prometheus is de saboteur een solist. Michael Fassbender vertolkt prachtig de zelfbewuste robot David: een sinistere Pinokkio, heel menselijk en toch wezensvreemd. David koestert afwijzingsgevoelens en Oedipale issues: „Wie wil zijn vader niet vermoorden”, lispelt hij. En dus besmette hij de bemanning van de Prometheus met een buitenaards biowapen.

David maakt in Alien: Covenant een spectaculaire rentree, maar blijkt op een dieet van Wagner en Nietzsche uitgehard tot een nihilistische Frankenstein. Evenbeeld en tegenpool is zijn upgrade Walter, een emotieloze, meer geavanceerde en dienstbare robot.

De strijd van Übermensch en slavenmoraal wordt zo handig in een vlotte, ouderwetse Alienfilm gevouwen, met als taaie ‘Final Girl’ ditmaal overlever Daniels (Katherine Waterston). Alien: Covenant knoopt losse verhaallijntjes samen en verzoent de gelikte esthetiek van Prometheus met de groezelige industriële gotiek van eerdere Alienfilms. Die zich, volgens de tijdlijn van de franchise, ná deze film afspelen.

Als achtbaanrit is Alien: Covenant spannend in zijn voorspelbaarheid; hangt er nou wéér zo’n astronaut nieuwsgierig met zijn gezicht boven een slijmei waarin zich iets lugubers roert? Ja. Toch blijft dat eng. Net als eerder Star Wars: The Force Awakens zijn we getuige van een virtuoze Hollywood-operatie: oude wijn in opwindend gekleurde nieuwe zak gegoten, solide basis voor vervolgdelen gelegd. Toch smaakt dat ook een beetje vlak.