Column

Onthulling

Ellen

De laatste tijd komen er in mijn omgeving zo veel kinderen bij dat ik een carrière in pluche overweeg. Dagelijks bedekt een flinke stapel roze en blauwe enveloppen de ‘Welkom’-tekst op mijn deurmat, mijn brievenbus lijkt wel een flappentapper voor geboortekaartjes. Het zijn niet alleen geboorteberichten, maar ook uitnodigingen voor wat in mijn excentrieke omgeving momenteel totaal de shit is: het zogenaamde gender reveal-feest. Na 3,5 maand zwangerschap kom je dan met een club bij elkaar en hebben de aanstaande ouders een grote taart op tafel gezet. De moeder snijdt hem aan en op basis van de vulling (roze of blauw) wordt onthuld wat de sekse van de foetus is. Vervolgens roep je hoera en praat je snel over iets anders, want we mogen anno 2017 natuurlijk niet al te veel waarde aan geslacht hechten.

Vorige week ging ik met een vriend kruisboogschieten en kwam het gesprek ondanks (of misschien wel dankzij) alles op deze nieuwe rage.

„Ik weet niet wat ik ervan moet denken”, zei ik terwijl ik aanlegde. „Je neemt toch een bepaalde houding aan, als je weet wat het wordt. Roze wekt andere verwachtingen dan blauw.” De vriend knikte.

„Ik had het moeilijk toen ik hoorde dat ik een zoon kreeg.” Hij is sinds een half jaar vader van een enthousiast jongetje.

„Hoezo?”, zei ik.

„Je zou zeggen dat het moeilijker is om een meisje te zijn, maar mannen hebben het ook niet altijd even makkelijk. Kijk niet zo”, zei hij, toen hij zag dat ik mijn kaken op elkaar klemde. „Je wordt als man geboren met een maatschappelijk bepaalde rem op je emoties. Je moet je altijd groot houden. Men verwacht dat je je mannelijk gedraagt.”

Toen hij zag dat ik daartegen wilde protesteren, vervolgde hij met: „Je hebt altijd kerels die om onduidelijke redenen met je willen vechten. Je moet altijd klaarstaan om jezelf te verdedigen. Als ik met mijn vriendin op straat loop en zij zegt iets geks tegen een voorbijganger, krijg ik het op mijn bord.”

„Er zijn ook genoeg voordelen aan man-zijn”, zei ik.

„Ja, maar er wordt ook weleens vergeten dat er nadelen aan kleven. Er wordt van kindsbeen af iets in je geplant dat zich los van jou beweegt. Een onterecht gevoel van superioriteit dat op zijn tijd zorgt voor minderwaardigheidgevoelens.”

Ik wilde daarop iets zeggen, maar hij was me voor.

„Ik weet dat ik maar een pak hoef aan te trekken en ik de slag al half gewonnen heb, maar toch: in deze wereld voed ik liever een meisje op dan een jongen. De maatschappelijke verwachtingen omtrent jongens zijn misschien zelfs zwaarder dan die omtrent meisjes. Ik heb gehuild toen ik hoorde dat ik een zoon kreeg.”

heeft op deze plek een wisselcolumn met Marcel van Roosmalen.