Recensie

Dear White People, zwart zijn doet pijn

Netflix

Diversiteit is in de mode. ‘Dear White People’ is een leerstuk over zwart en wit, vermomd als campus-comedy.

In Dear White People heeft zwarte student Samantha White (Logan Browning) stiekem een relatie met witte student Gabe (John Patrick Amedori). Netflix

Witte studenten houden een blackface-party. Ze verkleden zich als kannibaal, Obama of Nicki Minaj. Ironisch bedoeld, natuurlijk. Ze zijn niet racistisch, toch? Dus wat zeuren die zwarte studenten? En dat een campusbeveiliger, later op een ander feest, zonder aanleiding een pistool richt op een zwarte student, heeft er natuurlijk niets mee te maken.

Gelukkig is er Samantha White (Logan Browning), een zwarte activiste die in scherpe, geestige commentaren op de campusradio uitlegt hoe het zit: „Beste witte mensen, onze huid is geen wapen. Je hoeft er niet bang voor te zijn.” Of: „Beste witte mensen, bezit van een zwarte vibrator telt niet als een gemengde relatie.” Ze verklaart voor de luisteraars het verband tussen blackface en politiegeweld: wie zwarte karikaturen in stand houdt, draagt eraan bij dat de politieagent, die zijn wapen op een zwarte man richt, een karikatuur voor zich ziet, en niet een mens.

In de Amerikaanse Netflix-serie Dear White People portretteert Justin Siemin een groepje zwarte studenten op een witte universiteit, voortbordurend op zijn gelijknamige debuutfilm uit 2014. Dit is een leerstuk vermomd als campus-comedy, in de traditie van Spike Lee. Net als andere Netflix-series als Orange is the New Black en Master of None – diversiteit is in de mode – is het ook een millennials-comedy over liefde, vriendschap, uitgaan, en de zoektocht naar wie je bent.

Volgens Siemin gaat zijn serie niet over racisme, maar over identiteit. Anders dan bij witte studenten wordt die identiteit goeddeels bepaald door huidskleur. De serie toont de verschillende manieren waarop de studenten daar mee omgaan. Door iedere aflevering een andere hoofdpersoon uit de groep te nemen, kan Siemin het probleem van verschillende kanten bekijken. Sommige prediken revolutie. Anderen proberen zich juist volledig te conformeren aan de witte cultuur, om zo hogerop te komen.

De boeiendste tegenstelling is die tussen de activistische Sam White en haar ambitieuze vriendin Coco (Teyonah Parris). De laatste is opgegroeid tussen geweld en armoede in een achterbuurt. Coco wil volledig assimileren. Ze verwijt de halfwitte Sam dat zij alleen maar wegkomt met haar militante houding omdat ze licht getint is. Dan blijkt Sam ook nog stiekem een wit vriendje te hebben, in strijd met haar eigen regel: ‘Word niet verliefd op je onderdrukker’.

Word niet verliefd op je onderdrukker

Uiteindelijk blijkt niet Sam White de held van de serie - zelfs op liefdesgebied verliest ze - maar de verlegen nerd Lionel (DeRon Horton), die voor het de universiteitsblad schrijft en met zijn homoseksualiteit worstelt. Niet actievoeren of tegen de macht aanschurken blijkt de sleutel naar verandering, maar verhalen maken over de misstanden. En doelgericht verspreiden. Lionel is waarschijnlijk het personage dat het meest op schrijver en regisseur Justin Siemin lijkt.

Zeker in het begin is Dear White People voor Nederlandse witte kijkers niet altijd makkelijk te volgen. In de dialogen zitten vele verwijzingen naar de Afro-Amerikaanse cultuur. En je moet goed opletten om de verschillende richtingen uit elkaar te houden. Dat gaat ten koste van de humor, want als je ergens twee seconden over moet nadenken, is de grap al vervlogen.

Dat is jammer, maar daar staat veel tegenover. De serie is stijlvol gefilmd, de personages zijn intrigerend, met voorop Logan Browning als Sam White – onweerstaanbaar met haar koele lichte ogen en opstandige Sarah Vaughan-kuif. Verder leer je veel over de zwarte pijn, en dat is best nuttig. Ook voor Nederlanders. Wij vieren hier tenslotte ieder jaar een nationale blackface-party.

De serie heeft een sterke soundtrack. Luister hier naar de muziek: