Recensie

At the Drive In is ingehaald, en das niet erg

Was dat even schrikken, toen rond de eeuwwisseling plotseling een stelletje theatrale hippies de divisie der zware gitaren binnen kwam denderen. At the Drive In, afkomstig uit El Paso (Texas), maakte furieuze post-hardcore met gillende trilzang en schreeuw-parlando waarin rechttoe-rechtaan-akkoorden verboden waren en alles dartelde. Bandleden hadden kapsels als lampenkappen, zwalkten tapdansend/moonwalkend over het podium en lieten zich als stervende zwanen ineenzakken. Aanstellers, jazeker. Maar ze maakten wel een wereldplaat: Relationship of Command (2000). De pest van pionieren is dat erkenning vaak te laat komt. Want al in 2001 ontplofte de band (om op te gaan in de nog megalomanere progrockband The Mars Volta). En nu er zestien jaar later een reünieplaat is, heeft de concurrentie de kunst natuurlijk allang afgekeken. Dat de band nog steeds uitblinkt in pretentie en pathos, blijkt alleen al uit de albumtitel in·ter a·li·a. Zanger Cedric Bixler Zavala heeft nog steeds emoties (én stembanden) van elastiek, terwijl kompaan Omar Alfredo Rodríguez-López stortbuien aan hysterische noten uit zijn gitaar tovert. Vernieuwend? Mwhoah. Is dat erg? Welnee.