Lick the ones you love, adviseert deze hond

Inside Hollywood

Iedereen die weet hoe het voelt om gewekt te worden door een natte neus, begrijpt waarom A Dog’s Purpose zo’n succes is, schrijft Diederik van Hoogstraten.

Als hondenmens durf ik te wedden dat vrijwel ieder hondenmens zich ooit - of voortdurend - afvraagt wat zijn viervoeter eigenlijk denkt. De Zweedse regisseur Lasse Hallström en de schrijver W. Bruce Cameron weten dat natuurlijk ook niet. Toch proberen zij op een creatieve manier antwoord te geven.

A Dog’s Purpose is een bestseller uit 2010 van de Amerikaan Cameron, nu verfilmd door de Zweed Hallström. De titel van deze familiefilm, deze week in de bioscoop, zegt het al: wat is ‘het doel van een hond’?

Een schattige puppy (Toby) wordt in het begin al afgemaakt, maar dankzij reïncarnatie komt hij één scène later terug als een golden retriever, Bailey. Die heeft een goed, lang leven met ‘zijn mens’, de tiener Ethan. Na Baileys dood volgen nog een paar levens, waarna Bailey uiteindelijk als een goedmoedige kruising van Sint Bernard en Australische herder terugkeert bij Ethan. Dan wordt hij gespeeld door Dennis Quaid, die met zijn gegroefde gelaat en softe hart al vaak heeft laten zien de ideale volwassene te zijn naast kinderen en dieren.

Nepschandaal

In de VS waren de recensies niet mild. “Sentimentele drek”, was nog een mild oordeel. Door een nepschandaaltje rond de behandeling van een van de acterende honden werden de Hollywood-première en ontmoetingen met de media bovendien afgelast. Van een schandaal bleek geen sprake te zijn. Producent Gavin Polone is nota bene een dierenactivist, geen enkel beest werd een haar gekrenkt. Maar dierengroep PETA heeft als overkoepelend doel om dieren uit films te bannen, en dus werd gepoogd om A Dog’s Purpose geboycot te krijgen.

PETA heeft gelukkig gefaald. De reacties in de bioscoopzalen staan haaks op de zure kritieken. Tijdens mijn eerste screening vol cynische journalisten in Hollywood veegde vrijwel iedereen stiekem tranen weg toen Bailey concludeerde: “Lick the ones you love, and be here now.” In de VS, China en andere landen is A Dog’s Purpose een bonafide hit. Op het budget van 22 miljoen dollar is in de eerste weken al 185 miljoen verdiend.

Dramatisch hijgen

Iedereen die weet hoe het voelt om gewekt te worden door een natte neus, begrijpt waarom. De honden zijn topacteurs. Zoals Clint Eastwood en Meryl Streep de menselijke emotie zo vertolken dat je je als kijker fundamenteel begrepen voelt, weten deze beesten onder Hallströms regie over te brengen hoe Bo, Saar en Charlie doen - om maar een paar geliefde honden uit mijn eigen familie te noemen. Met overgave vertolken de ‘acteurs’ het klassieke gedrag: overdadig sprinten, ongecontroleerd kwispelen, dramatisch hijgen, trouw volgen, obsessief graven en vertwijfeld staren.

Halström speelde dit ook al klaar met Hachi: A Dog’s Tale, een hondenfilm met Richard Gere uit 2009. Ik heb A Dog’s Purpose twee keer gezien en Hachi deze week opnieuw bekeken, en ik was opnieuw geraakt door de pure trouw van de hond. Hachi wacht jarenlang elke dag op zijn overleden baas bij een Amerikaans treinstation, een scenario geïnspireerd op een waargebeurde versie in een Japanse stad. Net als de nieuwe film voelt Hachi nu en dan kitscherig en sentimenteel. Schaamteloos speelt de regisseur in op onze gevoelens. Het punt is, dat doet de hond ook. Wie elke avond bij de voordeur wordt begroet alsof hij zegevierend terugkeert na een jarenlange veldslag, weet dat de viervoeter manipuleert. Toegewijd werken deze dieren dag in dag uit als volleerde soapacteurs voor onze liefde.

Poepende geit in de wei

Net als de makers van andere goede hondenfilms - Marley & Me, Max - wil Hallström de band tussen mens en hond begrijpen. “Ik hou ‘m”, zegt Bailey in A Dog’s Purpose over zijn nieuwe baasje. Geestig, omdat Hallström het perspectief van de hond kiest. Veel beelden zijn ook geschoten vanaf een laag-bij-de-gronds perspectief van een snuffelend beest. En de voice-over is van Bailey.

De hond vraagt zich af waarom niet de hele wereld zo lekker kan ruiken als een poepende geit in de wei. Hij omschrijft onbeholpen de menselijke geuren van lust en angst die hij feilloos waarneemt. Hij zegt dat er geen spelletje bestaat “dat niet leuker wordt met een hond erbij”. Zo geven scenaristen W. Bruce Cameron en Cathryn Michon het begin van een antwoord op de vraag wat de hond denkt.

Ja, terwijl onze Hongaarse vizsla Charlie uitnodigend een afgekloven tennisbal aan mijn voeten deponeert, begrijp ik het succes van A Dog’s Purpose best.