Recensie

Fiber Festival verfrist en verrast

Het Fiber Festival is onderdeel van een groeiende niche: avant garde-muziek en -kunst verbonden met technologie en wetenschap. Je leert er wat. Maar niet alle experimenten overtuigen.

‘Ik begrijp het niet,’ zegt een HKU-studente halverwege de lezing van Ralf Baecker. Op het scherm zien we een ring van elektromagnetische spoelen die tevergeefs een elastiekje proberen te balanceren omdat ze reageren op elkaar en omgevingsstraling. De kunstenaar trekt een parallel tussen zijn werk en de denkwijze van oude alchimisten, leidend thema op de conferentie van Fiber Festival.

Het ambitieuze programma van deze vierde editie, met exposities, audiovisuele optredens en lezingen, is niet voor digibeten of getallenblinden.

Vijftigers met moeilijke brillen

Fiber maakte naam als organisator van Coded Matters, de clubavond waarbij de muziek het resultaat is van ‘code’ (software) die live wordt geschreven. Je ziet dus veel kunstacademiepubliek met laptops, maar ook kunstminnende vijftigers met moeilijke brillen. Fiber is deel van de groeiende niche die avant garde-muziek en kunst verbindt met technologie en wetenschap – net als STRP, Rewire en Today’s Art.

Pluspunt: je leert wat. Zo geeft Nick Ervinck, die prachtige, complexe sculpturen print in 3D, een intrigerende blik op kunst in de toekomst. Ook goed: de serie audiovisuele optredens zijn geen randversiering, maar werken op zich. De ronddraaiende schijven met flikkerende led-patronen van Joris Strijbos en Daan Johan jagen industriële geluiden als fabrieksventilators door de zaal.

Vervelende etudes

In de voorstelling The History of Darkness ligt de boodschap er te dik bovenop. Teksten roepen op een ander universum te bedenken, nadat animaties van geometrische figuren, het heelal en demonstrerende massa’s hetzelfde al in beeld hebben uitgedrukt. Soms schiet experiment door naar oefening. Geluidskunstenaar Pita schroeft de toonhoogte op zijn modulaire synth net te vaak omhoog; hij verveelt het publiek met zijn etudes. De Chinese feministe Pan Daijing weet daarentegen met keelgeluiden en trage soundscapes compleet te beklemmen en bedwelmen. Gehuld in een wolk van rood licht zijn haar bewegingen even zorgvuldig georkestreerd als een Japanse expressiedans.