De ongrijpbare liefde van Feyenoord-fans voor hun club

Feyenoord-fans

Voor de fans maakte de landstitel zondag alles goed wat ze de laatste jaren moesten doorstaan met hun club.

Nadat Heracles in de eerste minuut op de rug ligt door na 36 tellen de 1-0 weg te geven, is de Kuip bevrijd van twijfel. Foto ANP/Marco de Swart

Nadat Excelsior vorige week zondag van Feyenoord had gewonnen, rekende een jong stel in Sneek zich rijk. Het was alsof de twintigers goud in handen hadden. Hij, van kinds af supporter van Feyenoord, had in december de laptop van haar stiefmoeder gerepareerd en als bedankje had zij voor hem twee kaartjes voor een wedstrijd van Feyenoord gekocht. Zij had er geen moment aan gedacht dat dit duel de wedstrijd van deze eeuw zou worden en hij op dat moment ook niet. Tot de koploper ten onder ging bij Excelsior. Toen wel.

Ze wilden best zelf naar de thuiswedstrijd tegen Heracles gaan, maar minstens zo verleidelijk was het idee dat de kaarten online een fortuin konden opbrengen. Nog diezelfde dag zette zij ze op Marktplaats. En meteen liepen de biedingen op. Van 1.000 euro tot uiteindelijk 6.000 euro voor twee stuks. Deal, dachten ze. Maar er ontstond een probleem. De hoogste bieder wilde de transactie niet per post afhandelen, maar in Rotterdam, waardoor zij met 6.000 euro over straat zou moeten. Dat beeld stond haar tegen. Zal je net zien, wordt ze gerold.

Denkend aan een dure vakantie besloten ze nog een poging te wagen. Hoge biedingen lonkten. Totdat Marktplaats ingreep, en haar account verwijderde. Doorverkoop was verboden. Als zij de kaarten nog eens te koop zou aanbieden, zou Marktplaats de politie inschakelen.

Dus zat er zondag maar één ding op: samen naar de Kuip. Dat bijna mythische stadion aan de Maas in Rotterdam, een plek waar ze geen moment meer zullen denken aan hun misgelopen fortuin. Waar zij getuige van zullen zijn, is voor hen en vermoedelijk al die mensen om hen heen veel waardevoller. Een belevenis die levens verrijkt, maar dan op een andere manier. Een kampioenschap van Feyenoord.

Stilte voor de storm

Op dat naderende geluk werd tweeënhalf uur voor de aftrap al een voorproefje genomen. Op Varkenoord, het jeugdcomplex van Feyenoord, ging het bier van hand tot hand en staken supporters gezamenlijk vuurwerk af. Harde, doffe knallen die deden denken aan de jaarwisseling. De verwachting was dat supporters de spelersbus zouden opwachten met Bengaals vuur, maar die gelegenheid kregen de aanhangers niet doordat de spelers al rond elf uur ’s ochtends bij het stadion arriveerden, toen het nog rustig was rond de Kuip. Om die reden waren er afgelopen week ook geen rondleidingen in het stadion geweest. Rust was het devies. Stilte voor de storm.

Voor al die mensen die twee uur voor de aftrap al in lange rijen voor de stadionpoorten stonden, gehuld in shirts met leuzen als ‘Feyenoord kampioen’, moest je er ook niet aan denken dat Feyenoord zou bezwijken in de storm die op komst was. Een misstap op het moment suprême en je zou op deze plek in Rotterdam nooit meer een optimist tegenkomen. Feyenoord, club van leiders en lijders.

Over voetbalsupporters als die van Feyenoord bestaat een groot misverstand. Dat is dat ze juichen voor het geluk van een ander: de voetballer. Hoewel ze die ongetwijfeld ook het allerbeste gunnen, dankbaar als ze Dirk Kuijt en zijn kompanen zijn, is dit niet zo. Veel meer dan dat is het landskampioenschap een streling van het eigen gemoed. Supporters die de afgelopen jaren vreesden dat hun club misschien wel nooit meer kon wedijveren met de grote concurrenten Ajax en PSV, zullen zondag hebben beseft dat dit alles goedmaakt wat ze op al die mistroostige zondagen hebben moeten doorstaan als het Feyenoord weer eens tegenzat.

Een stukje Kuipgras op het graf

Hier in de Kuip hoeven ze anderen niet uit te leggen wat hen bezielt. Hier bellen mensen naartoe voor een stukje Kuipgras voor op het graf van hun dierbare, of hoor je de anekdote die schrijver Michel van Egmond vaak oprakelt uit zijn tijd als Feyenoords huischroniqueur. Toen hij tijdens een oefentrip naar Japan dacht te concluderen dat er voor het eerst nul supporters met Feyenoord mee waren gereisd, kwam er een jonge vrouw de tribunes op gestoven die blij was dat ze de aftrap had gehaald. Hij: „Wat doe jij hier?” Zij: „Hoezo, Feyenoord speelt toch?”

Bindmiddel voor de supporters

In dat ongrijpbare voor de leek schuilt een bindmiddel voor al die mensen die zo hoopten op die titel. Toewijding. „Feyenoorder. Dat ben ik. En jij”, staat er op een groot spandoek aan de balustrade van de tweede ring. Op de eerste ring lagen er voor de aftrap vlaggen klaar voor een groots vlagvertoon. Er staat op: „Deze vlag is voor sfeeracties, steel niet van je eigen club.” Geen denken aan dat iemand ze mee naar huis neemt. Wie van Feyenoord jat, jat van hen.

Nadat Heracles in de eerste minuut op de rug ligt door na 36 tellen de 1-0 weg te geven, is de Kuip bevrijd van twijfel. De 2-0 versterkt dat gevoel en de late 3-0 voelt als een verlossing die mannen ertoe verleidt om hun vriendinnen, eveneens in Feyenoord-shirt, te omhelzen.

Lees ook het liveblog: Rotterdam viert feest

Later, wanneer de spelers met de schaal over het veld rennen, schuifelt een stelletje voor hun stoeltjes op de klanken van Lee Towers. You’ll Never Walk Alone. Als het werkelijk zo is dat de bal soms tussen man en vrouw in staat, kan het omgekeerde ook waar zijn. Samen toegewijd aan elkaar en aan Feyenoord. Daar had geen kaartjesdeal tegenop gekund.

Kijken: Timelapse van fans op Coolsingel en Hofplein

Beelden: Simon Trel.