Column

Het penisme

Chère Brigitte Macron,

Félicitations! En dan bedoel ik niet met de overwinning van uw man afgelopen zondag, die op zichzelf al memorabel was, gezien de diepe angst in liberale kringen voor de opmars van het LePenisme (meneer Freud, deze slag is voor u). Nee nee, Brigitte, ik wil u feliciteren met de tweede overwinning die jullie zondag in de wacht sleepten. Een overwinning die misschien weinigen hebben opgemerkt, maar die daarom niet minder belangrijk is.

Dit jaar bestegen Donald en Melania hun gouden troon; zij vierentwintig jaar jonger dan hij. The Donald is de recentste uitwas van een fenomeen dat we maar al te goed kennen, en dat ik maar het fallische bestuursmodel zal noemen. De machtige witte man die zijn kracht (potentie) demonstreert door een mooie, jonge vrouw naast zich te hebben die hij in de regel ook nog eens belazert door met een nog jongere vrouw te rotzooien. De relletjes die dit viriele gedrag bij tijd en wijle losmaakt worden steevast met een air van boys will be boys onder het kleed geveegd; geen schandvlekken, hooguit een paar white stains die er na een wasbeurtje uit zijn. Een affaire, ja, en dan nog? (‘Et alors’), om voormalig president Mitterrand te citeren, na een van zijn sexcursies.

Welnu, door middel van een volmaakte spiegeling zijn jullie erin geslaagd om de traditionele machtsverdeling tussen de mannelijke politicus en zijn vrouw op de kop te zetten. U bent vierentwintig jaar ouder dan uw man, Emmanuel. U was een veertigjarige lerares toen jullie elkaar ontmoetten, getrouwd en een moeder van drie kinderen. Hij een vijftienjarige leerling. Op een dag, zo schrijft Anne Fulda in haar biografie van uw man, beseften Emannuels ouders dat hun lievelingetje verliefd was. Ze dachten ook te weten op wie: Laurence Auzière. Ze bezaten niet genoeg verbeeldingskracht om in te zien dat het de jonge Emmanuel om Laurences moeder Brigitte te doen was, de flamboyante Brigitte, erfgenaam van een chocolatiersfamilie vooral bekend vanwege hun makronen (en nee, dit is geen flauw taalgrapje).

Het duurde even voordat u overtuigd raakte van zijn liefde. Jullie voerden lange telefoongesprekken, u was een van de eerste Fransen die betoverd raakte door zijn intelligentie en overredingskracht. U besloot van uw man te scheiden en naar Parijs te verhuizen. Emmanuel en u werden hevig verliefd, u steunde hem, hij had u nodig. En nu wordt die kleine Emmanuel president van Frankrijk, een overwinning die hij naar eigen zeggen aan u te danken heeft.

Lieflijk liepen jullie afgelopen zondag over de hei, hand in hand, lachend naar het journaille. Hand in hand, op weg naar het parlement.

Niemand twijfelt eraan: u zult een belangrijke rol spelen in het nieuwe Frankrijk. Natuurlijk kan niet iedereen dit verkroppen. Op de radio werd u onlangs een ‘menopauzale Barbie’ genoemd, en werd toekomstig president Macron tot ‘chouchou’ (lievelingetje van de leraar) bestempeld. Het zijn de stuiptrekkingen van het fallische bestuursmodel dat de politiek de afgelopen eeuw in zijn greep heeft gehouden. Maar het LePenisme heeft verloren, het penisme heeft verloren, het fallische bolwerk ligt aan duigen. Aan u de toekomst.

Courage,

Cabaretier Jan Jaap van der Wal en schrijver Daan Heerma van Voss schrijven beurtelings een brief naar iemand die in het nieuws is. Suggestie? betrokkenburgers@nrc.nl