Recensie

Calefax laat klank en beeld versmelten

In More Moving Music mikken Calefax en Jaap Drupsteen op een synergie tussen geluid en beeld. Ondanks uitstekend spel is het resultaat niet altijd meer dan de som der delen

Vergeleken met popmuziek zitten we in de klassieke concertzaal vaak met de TL-verlichting aan. Een gemiste kans dacht rietkwintet Calefax. Kunnen visuals in tijden van beeldcultuur niet juist zorgen voor een intensere muzikale beleving?

In More Moving Music, donderdag voor het eerst te horen en te zien in het Muziekgebouw aan ‘t IJ, sloeg Calefax daarom de handen ineen met Jaap Drupsteen. De grafisch ontwerper voorzag een tien titels tellend programma van beeldprojecties die synchroon liepen aan de muziek.

Prachtig spel

Drupsteen is de aangewezen persoon voor zo’n project. Sinds de jaren zeventig experimenteerde hij met digitale synchresis, waarbij beeld en klank naadloos samensmelten. Of Drupsteens beelden even goed werkten in combinatie met de akoestische en live gespeelde klanken van Calefax? Niet altijd.

Tot synergie kwam het vooral in ritmisch-energieke stukken, zoals het mechanische Callefación van Kevin Volans, of de extatisch opzwepende ostinato’s van Bryce Dessners Aheym. Ook in het verstilde Maktub van Willem Jeths volgde het beeld vernuftig de structuur van de muziek. Maar tijdens vier Gesualdo-madrigalen rees het vermoeden dat noten die zozeer in tekstexpressie wortelen zich lastig laten vangen in abstract beeld. Ook in Saties Danses de travers was de relatie klank-beeld niet altijd dwingend. Maar daar viel dan genoeg te genieten van een prachtig spelend Calefax.