Recensie

Pasta en eenzaamheid in het tweede seizoen ‘Master of None’

Aziz Ansari

Het nieuwe seizoen van de Netflix-serie ‘Master of None’ maakt de hoge verwachtingen waar. Er wordt nog meer gespeeld met stijl, toon en vertelstructuur.

Dev (Aziz Ansari) ontmoet in het tweede seizoen van 'Master of None' de Italiaanse Francesca (Alessandra Mastronardi). Netflix

Toen het eerste seizoen van Master of None eind 2015 verscheen, kwam het als een aangename verrassing: op papier leek de comedy over het (liefdes)leven van dolende dertiger Dev Shah in de grote stad niet echt origineel en maker en hoofdrolspeler Aziz Ansari moest zichzelf nog bewijzen. De innovatieve serie bleek een van de beste producties van het jaar, werd een hit en won een Emmy. Het eerste seizoen wist maatschappelijke thema’s zoals racisme en seksisme te bespreken, zonder prekerig te worden.

De lat ligt nu dus een stuk hoger voor Ansari en schrijfpartner Alan Yang. Ze maken de verwachtingen gelukkig waar met een groter opgezet tweede seizoen waarin nog meer gespeeld wordt met stijl, toon en vertelstructuur.

Dat begint meteen in de eerste, in zwart-wit geschoten aflevering The Thief, een eerbetoon aan Italiaanse cinema, in het bijzonder Fietsendieven ( Ladri di biciclette, 1948) van Vittorio de Sica. In die openingsaflevering zien we Dev wakker worden in het Italiaanse stadje Modena, waar hij naartoe is vertrokken na het mislukken van zijn relatie. Daar leert hij Francesca kennen, een vrouw die in een pastawinkel werkt. De twee hebben overduidelijk een klik. Het enige probleem: ze is verloofd.

Dev gaat terug naar New York, waar hij meteen een tweederangs bakwedstrijd mag presenteren op tv. Zijn baas is de flamboyante tv-kok ‘Chef’ Jeff, gespeeld door Bobby Cannavale (Boardwalk Empire), die zichtbaar geniet in zijn rol van schreeuwerige beroemdheid. In New York komt de serie op bekend terrein terecht: er zijn spitsvondige dialogen en veel ongemakkelijke dates.

De maatschappelijke thema’s verdwijnen dit seizoen iets naar de achtergrond, de Indiase afkomst van Dev komt bijvoorbeeld minder te sprake. Een aflevering over geloof voelt ietwat plichtmatig. De tv-conventies worden wel verder opgerekt, bijvoorbeeld in de aflevering New York, I Love You, waarin een aantal ‘willekeurige’ New Yorkers wordt gevolgd, onder wie een doof meisje. Tijdens haar scènes is er geen geluid te horen, wat een bijzonder effect geeft.

Ansari en Yang doen nog meer hun best om het perspectief te brengen van mensen die nog steeds niet vaak op tv te zien zijn. Zo krijgt Lena Waithe een aflevering waarin we zien hoe haar personage Denise, verspreid over meerdere jaren, langzaam uit de kast komt bij haar familie. Haar moeder heeft het er moeilijk mee, vooral omdat ze het als zwarte vrouw sowieso al zwaar heeft.

De romantische verhaallijn domineert het laatste deel van het seizoen. Dev is smoorverliefd op Francesca, die hem komt opzoeken in New York. Voor haar is het allemaal niet zo makkelijk. Mastronardi is ontzettend charmant en heeft veel chemie met Ansari. Maar haar personages mist de gelaagdheid die de ex-vriendin van Dev, Rachel, wel had in seizoen 1. Francesca wordt vooral gepresenteerd als een Italiaanse droomvrouw zonder slechte eigenschappen.

Het verhaal van Dev en Francesca gaat wel in op het belangrijkste thema van dit seizoen: eenzaamheid. Hoewel Dev zijn leven op orde heeft, mist hij iets in zijn leven. Hij is soms wanhopig op zoek naar connectie. Dat wordt het beste geïllustreerd in een scène met een nachtelijke taxirit. Eerst zit Dev met een vrouw op de achterbank, later in zijn eentje. De camera houdt vijf minuten lang hetzelfde shot vast en brengt zo de leegte die hij voelt effectief in beeld.

Ansari liet onlangs weten dat hij twijfelt over een vervolg omdat hij alles heeft gezegd wat er te zeggen valt over het leven van een pasta-etende alleenstaande dertiger in New York. Na het zien van dit bijzondere seizoen – en de verpletterende slotscène – hoop je dat hij daar nog op terugkomt.