Lieve Anousha,

Deze week richten auteurs zich tot hun 13-jarige zelf. „Er is veel stom in het leven. Dat klopt”, schrijft in deel 5 (slot).

Of eigenlijk lieve Anya, zo word je nu nog genoemd. Het is naar goed Russisch gebruik een van de vele verkleiningen van jouw naam Anna. Vier op de tien meisjes in Rusland heten namelijk Anna en elke Anna heeft haar eigen verkleining. Deze specifieke verkleining was niet jouw keuze, je vindt Anya „een onwijs stomme naam”. Je naam is niet het enige, je vindt nog veel meer stom. Dat klopt ook. Er is heel veel stom in het leven.

Maar goed, je bent net 13 geworden en woont in Buitenveldert, hockeyhoofdstad van Nederland. Het voelt soms alsof je al ouder bent. Je bent wijs voor je leeftijd, hebt al veel gezien en meegemaakt. En ook al zit jij op hockey, je bent alles behalve een typisch Buitenvelderts meisje. Heel anders dan je vriendinnen Emily, Merel en Lizette. Je stem is lager. Je hebt een hardere lach en heel veel praatjes. In de klas altijd haantje de voorste en op elk rapport staat „heeft op alles een antwoord en wil altijd het laatste woord hebben”. O, en je bent bruin. Of zoals je vriendinnen zeggen ‘donker’. En zoals Lizette laatst tegen je zei: „Voor een donker meisje ben je best knap.”

Best knap? Jij voelt je eerder „superlelijk”, een te donkere huidskleur en te krullend haar. Een platte neus, met brede neusvleugels en een te lage neusbrug. En dan je lippen, die zijn te dik. „Eigenlijk alleen je onderlip hoor”, zegt Emily dan met haar zachte stem. Maar het allerergst, vind je die kont. Je verbergt hem het liefst onder een megagrote kloktrui, wat wel de mode is, dus dat scheelt.

Lieve Anousha, de verkleining van jouw naam die jij later zelf zult kiezen, je bent inderdaad anders. Anders dan de meeste meisjes in je klas. Anders dan de meisjes uit je hockeyteam, de meisjes in de Tina en de meisjes op tv. Dat maakt jou niet lelijk. Het maakt jou juist mooi. Het maakt jou ook stoer, het zorgt ervoor dat je anders naar dingen kijkt, open staat voor anderen en anders zijn. Empathisch, kritisch en veerkrachtig. Daar heb je nu misschien weinig aan. Jij droomt nu nog van een blonde paardenstaart en een klein plat kontje.

Vertrouw me als ik zeg dat je die dromen gaat vergeten, dat nieuwe ambities hun plaats in zullen nemen. Dat je zult gaan houden van alles wat jou jóú maakt, in het bijzonder jouw huidskleur, krullend haar en brede neusvleugels. Dat je in 2017 zelfs een boek gaat schrijven over dit alles, over leven in een witte wereld vanuit een zwart perspectief. Maar eerst moet je leren wat het betekent om een zwarte vrouw te zijn. En geloof me, dat ga je leren. Met vallen en opstaan.