Hoe je de geuren van boeken en zeewind kunt bewaren voor het nageslacht

Je zou geuren moeten bewaren, net als mooie gebouwen. Britse wetenschappers maakten daarvoor een ‘geurwiel’

Als je gras maait, een plankje zaagt of een nieuw boek openslaat, altijd ruik je een geur die hoort bij pasgemaaid gras, net gezaagd hout of een nieuw boek. En omdat wij die geuren allemaal heel goed kennen, horen de geuren ook echt bij ons.

Maar als bijvoorbeeld papieren boeken straks plaats hebben gemaakt voor e-books, verdwijnt ook die boekengeur uit ons leven. Zo’n bijzondere geur zou je moeten bewaren, net als bijzondere gebouwen, plekken en tradities, vinden steeds meer mensen. Zo probeert de Franse regio Grasse om de plaatselijke parfumgeur vast te leggen. En Japan heeft al in 2001 een lijst gemaakt van 100 geuren die moeten blijven. Daarop staan de geuren van zeewind, sake-stokerijen, oud hout en straten met heel veel – jawel – boekwinkels.

Maar hoe bewaar je een geur?, vroegen twee Britse wetenschappers zich af (University College Londen). Door eerst uit te zoeken, welke geuren er eigenlijk zitten in een boek. Ze stopten een oud Frans boek (1928) in een kunststof zak met een lapje stof. Na twee weken lieten ze 79 museumbezoekers ruiken aan het lapje. Mensen roken onder meer chocola, oud hout, vieze sokken, mottenballen en koffie.

Vervolgens bekeken de onderzoekers het lapje heel goed. Ze vonden veel chemische stoffen, die een bepaalde geur verspreiden. Zo kwam de chocolalucht van undecanal en de oude-sokken-geur van heptanal. De onderzoekers zetten deze stoffen én de geuren in een schema. Een ‘geurwiel’ noemden ze dat. Zo kan je van alle geuren een wiel maken.

Maar welke geuren zou jij willen bewaren? Dat kan je laten weten op de website Nemo Kennislink. Sommige mensen hebben dat al gedaan. En wat willen ze bewaren? Nou, bijvoorbeeld de geur van vers brood, en van oude boeken