Recensie

OG3NE naar finale: matig lied, krachtig en zuiver gezongen

Eurovisie Songfestival

Ze behoren tot de beste zangeressen in Kiev. Maar het liedje van OG3NE is kitscherig en heeft geen lekkere melodie.

De Nederlandse groep OG3NE zingt tijdens de halve finale het lied Lights and shadows. Foto Gleb Garanich/Reuters

Ze kunnen mooi en zuiver close harmony zingen, de drie zusters van OG3NE (spreek uit: O-Djien), die zich donderdagavond namens Nederland plaatsten voor de finale van het Eurovisie Songfestival. Lisa, Amy en Shelley Vol behoren dit jaar in Kiev tot de beste zangeressen van de wedstrijd.

Maar mooi zingen is niet genoeg. Het liedje moet ook staan. Hun inzending, ‘Lights and Shadows’, is een vergetelijk, kitscherig lied, geschreven door Rory de Kievit, de vriend van Shelley. Met power-ballad-ingrediënten, als beukende drums en een rockgitaar op de achtergrond, bouwt het op naar een finale met louter trommels en zang, die uitnodigt tot meeklappen. Kitsch is geen probleem op dit festival, maar te veel voorspelbaarheid is niet goed. En dit lied heeft ook geen lekkere melodie.

Eurovisiepop klinkt als reguliere popmuziek, maar dan minder. ‘Lights and Shadows’ klinkt als ‘Hold on’, een hit uit 1990 van het Amerikaanse trio Wilson Phillips, die OG3NE coverde toen ze aan The Voice meededen in 2014. Wilson Phillips was ook een meidengroep met zussen. Ze hadden wel betere muzikale genen: de zangeressen zijn dochters van één Beach Boy en twee Mamas and the Papas.

Huil niet meer, huil niet meer

De ietwat kreupele Engelse tekst van ‘Lights and Shadows’, geschreven door hun vader Rick Vol, wil mensen die het zwaar hebben een hart onder de riem steken, om te beginnen de moeder van de zangeressen, die ernstig ziek is. Moedig voorwaarts is het credo, van het eerste „Huil niet meer, huil niet meer” tot het refrein: „We gaan in de rij staan en geven niet op/ Maar nemen die weg die iedereen neemt/ Door lichten en schaduwen.”

Lees ook het portret van OG3NE: Naar Kiev? Ja, dat hadden ze zelf wel verwacht

Dit is een televisiewedstrijd: het beeld is minstens even belangrijk als de muziek. Hierin koestert Nederland een traditie van soberheid: we gaan niet extravagant doen. , we houden het klein en naturel. Winst levert die houding niet op. Ook deze keer geen dans of opvallende decors. De drie staan keurig in rij, maken krachtdadige handgebaren en zetten halverwege, bij het crescendo, een paar stevige stappen voorwaarts.

Rouwkaartsymboliek

De drie dragen strakke zwarte glitterjurken en een broekpak trassteentjes – Latina meets ballroom – die bij elkaar passen, maar verschillend zijn. De linker jurk heeft een asymmetrische zoom en een diep decolleté. Van rechts naar links zijn ze „sexy, elegant en stoer”, aldus de ontwerper Tygo Boeker. Hij wil „rust in de kleding” brengen. Het oogt goedkoop. Twee jaar geleden ontwierp Boeker de beruchte jurk van Trijntje Oosterhuis, met het opengescheurde voorhang. De jurk werd te elfder ure vervangen door een wijd broekpak. Die Boeker vragen ze niet nog een keer, zou je denken, maar de leiding blijkt vergevingsgezind.

Het paarse licht en de videoprojecties vol rouwkaartsymboliek benadrukken de schaduwkant van het lied. We zien op de achtergrond een kinderhand die een moederhand loslaat, kaarsvlammen, en uit de boom dwarrelende bloesem. Toch wordt het niet somber, dankzij de levenslust die de vrolijke en sterke zusters uitstralen. het matige liedje wordt enigszins gecompenseerd door hun sterke uitvoering.

Dit is trouwens ‘Hold On’ van Wilson Phillips: