Recensie

Hoe draagt L’Homo bij aan emancipatie?

Spraakmakend zijn. Met als doel: homo-emancipatie. Dat is wat de makers van Linda met de jaarlijkse L'Homo voor ogen hebben. Deze week verscheen de negende editie, met voorop de breed lachende singer-songwriter Douwe Bob. Een missie die je alleen maar kunt toejuichen.

Dat spraakmakend zijn lukt doorgaans wel. Soms is de cover alleen al reden voor gedoe. Zo werd presentator Arie Boomsma door zijn toenmalige werkgever de EO geschorst omdat hij in 2009 schaars gekleed op de cover verscheen. Vorig jaar was er ophef om twee zoenende hetero’s, BNN-presentatoren Jan Versteegh en Tim Hofman. Waarom konden er niet gewoon twee homo’s op de cover staan?

Op de wat ongelukkig gekozen voorpaginatekst na – ‘Douwe Bob houdt van echte mannen’ – is er vooralsnog weinig om het nieuwste nummer te doen. De foto’s op Curaçao zijn prachtig (van Marc de Groot) al zijn de beelden hier en daar zo cliché dat het lachwekkend wordt. We zien Douwe Bob met zijn blote billen hangend over een paard, zwaaiend met een revolver en liggend met alleen een cowboyhoed voor zijn kruis.

In dit nummer staan wel degelijk een paar bijzonder lezenswaardige stukken, over homoseksualiteit en geloof, bijvoorbeeld. Zes jongeren vertellen hoe lastig het is je gelovige ouders of dorpsgenoten te zeggen dat je homo bent. En een verhaal over een koppel dat graag kinderen wil, maar zich afvraagt hoe? „Kinderen krijgen is voor ons een wandeling in de mist.”

Als je zulke lezenswaardige stukken kunt maken, wáárom, vraag je je dan al bladerend af, moet het in die andere artikelen dan toch vóórtdurend over (extreme) seks gaan? Een artikel over een man die meedoet aan een proef met PrEP, een preventief hiv-medicijn, ontaardt al snel in een nogal platte beschrijving van zijn woeste en extreme seksleven. Idem voor een stuk over jongens die verslaafd zijn geweest aan ‘Tina’ (crystal meth), „een levensgevaarlijke drug die supergeil maakt”. Hoe, vraag je je af, draagt dat bij aan homo-emancipatie?