Recensie

Gniffelen om Amy en Goldie in ‘Snatched’

Dat stand-upkomiek Amy Schumer zou gaan samenwerken met Paul Feig stond in de sterren geschreven. Feig, die eerder Melissa McCarthy lanceerde, bewees in komedies als Bridesmaids en Spy dat vrouwen net zo infantiel, belachelijk en grappig kunnen zijn als de kindmannen van Judd Apatow, tot voor kort Amerika’s King of Comedy.

Feig produceert Snatched, de opvolger van Amy Schumers filmhit Trainwreck; de 71-jarige filmster Goldie Hawn maakt na 15 jaar een soort comeback. Zij speelt als overbezorgd kattenvrouwtje Linda tweede viool naast Schumer, haar filmdochter Emily. Deze klunzige, onvolwassen praatjesmaker verliest baan en vriendje net als zij een niet te annuleren droomvakantie in Ecuador heeft geboekt, dus moet ze met ma op stap. Volgt een ontvoering die ‘female bonding’ en emotionele groei bevordert.

Snatched doet je soms gniffelen zonder dat het echt hilarisch wordt: de capabele Jonathan Levine (kankerkomedie 50/50, zombieromance Warm Bodies) zet de voet vaak iets te snel op het rempedaal. De typetjes zijn leuk: zijige loverboy, luie diplomaat, lesbische commando, mislukte Indiana Jones. Maar de running gags – Schumer die per ongeluk familieleden van haar kidnapper vermoordt – mochten best nog wat verder gaan, evenals de liederlijke scènes rond lintwormen en Schumers desperate seksuele avances.