Column

Simply the best

Dinsdag sprak technisch directeur Hans van Breukelen van de KNVB een zaaltje met alle belangrijke sportjournalisten toe, die hem allemaal al bij voorbaat niet goed wijs vonden. Er zaten er tussen die zich voor de gelegenheid helemaal opbliezen om daarna in zijn gezicht te ontploffen. Hans was een gevalletje makkelijk scoren geworden.

Typisch Hans was dat hij volhardde in het eigen gelijk en onverstoorbaar een verhaal afdraaide over zijn zoektocht naar een „complementair koppel” voor het Nederlands elftal. Ik heb daar respect voor. Zoals ik ook ooit respect had voor de penalty-killer Hans van Breukelen. Totaal onnodig in de finale van het EK van 1988 een strafschop veroorzaken, nadrukkelijk aan je ooglid gaan trekken – zo van: ik weet wel in welke hoek je die bal gaat schoppen, Belanov – en die bal vervolgens wel stoppen. En dat dan weer allemaal tenietdoen door tijdens de feestelijke rondvaart na het toernooi dusdanig uit z’n plaat te gaan dat geen jongetje bij het voetbal op straat ooit nog Hans van Breukelen wilde zijn.

Lees ook: Een kroniek van een van de meest opzienbarende persconferenties in de geschiedenis van de KNVB

Wij hadden destijds een abonnement op het katholieke familietijdschrift Manna (verdwenen natuurlijk), dat Hans op de cover zette met de tekst ‘Hans van Breukelen, held en huisvader’. Wij vonden hem meer huisvader dan held, maar hij intrigeerde wel.

Na zijn carrière was ik een paar keer aanwezig bij een peptalk van Hans van Breukelen en het moet gezegd: ik heb me daarbij nooit verveeld. Hans die een zaal met managers binnenloopt, keihard een lekke bal op de grond gooit en dan zegt dat een organisatie pas goed kan functioneren als je er lucht in blaast. Hans die het heeft over de zeven pijlers van succes en vooral Hans die met gebalde vuisten danst op Simply the best van Tina Turner.

Die Hans van Breukelen werd gisteren, samen met KNVB-directeur Jean Paul Decossaux met wie hij een leuk complementair duo vormt, op een zilveren schaaltje opgediend aan de Nederlandse sportpers. Ze bleven maar pikken en toen er bijna niets meer over was, riepen ze om meer. Maar dat was waarschijnlijk niet de perceptie die Hans aan de vertoning heeft overgehouden. Ik geloof echt dat Hans zijn optreden als enige een voldoende geeft en dat hij in de auto op de weg terug naar Brabant heeft gedacht dat hij ze allemaal weer een poepje heeft laten ruiken. Mochten we met Advocaat en Gullit onverhoopt toch het WK halen, dan hoop ik dat hij zichzelf weer op een zaaltje met sportpers trakteert om zijn gelijk te halen. Ik denk daar dan graag Simply the best van Tina Turner bij. En daarna doet Hans dan een dansje en iets met gebalde vuisten.