Goldie Hawn was nooit zo geboeid door haar filmcarrière

Na vijftien jaar speelt Goldie Hawn eindelijk weer in een film. Dat komt door druk van zelfverklaard superfan Amy Schumer, die te zien is als haar dochter in Snatched.

Moeder en dochter (Amy Schumer en Goldie Hawn) in Snatched.

‘Rollen van mijn eigen leeftijd? Je begrijpt het niet. Hollywood kent maar drie leeftijden voor vrouwen. Lekker ding, officier van justitie en Driving Miss Daisy.”

Waarom verdween actrice Goldie Hawn (71) vijftien jaar geleden uit beeld? Het kan te maken hebben met deze quote van Hawn als verlepte filmster Elise Elliot in The First Wives Club (1996). In 2002 nam ze afscheid met de rol van losgeslagen ex-groupie Suzette in The Banger Sisters, waarmee ze het stokje in zekere zin doorgaf: haar dochter Kate Hudson was zojuist doorgebroken als groupie Penny Lane in Almost Famous. Tot zelfverklaard superfan Amy Schumer (35) Hawn tot een comeback verleidde als haar moeder in kidnapkomedie Snatched.

Goldie Hawn was in 2002 klaar met Hollywood, laat ze in interviews weten. En vice versa. Toen ze in 1966 als 21-jarige ballerina uit de ‘chorus line’ werd gepikt, „landde ik daar als het ware van Mars”. Maar dat is lang geleden: Hawn constateerde dat het op „zekere leeftijd te moeilijk wordt voor een actrice”. Hitkomedie Something’s Gotta Give gold in 2003 niet als een succes van haar vriendin Diane Keaton maar van Jack Nicholson, schreef ze al in haar memoires A Lotus Grows in the Mud. „Een oude kerel is in Hollywood een interessante deugniet, een oude actrice een oude actrice.”

Eer aan zichzelf

Dan hield de trotse Hawn de eer liever aan zichzelf en stak haar energie in een goed doel: haar stichting MindUp, die schoolkinderen via meditatie en mindfulness met stress leert om te gaan. Want zo’n passie voor acteren had ze nu ook weer niet; ze speelde maar 33 televisie- en filmrollen. Hoofdrollen, dat wel, en nauwelijks een flop ertussen. Na 1980 produceerde ze die films vaak zelf, toen en nu vrij uniek voor een actrice. Zoals Goldie Hawn ook in haar privéleven haar onafhankelijkheid bewaakte: na twee mislukte huwelijken trouwde ze nooit met acteur Kurt Russell, al 34 jaar haar vaste verkering. Vorige week kreeg het duo hun sterren op de Hollywood Walk of Fame.

Goldie Jeanne Hawn – haar echte naam – werd geboren in 1945 in Washington DC als dochter van de Hongaars-joodse Laura, een sterke vrouw die een sieradenwinkel en balletstudio dreef, en Edward, een muzikant. Ze danste vanaf haar derde, werd op haar 19de danslerares na een halfvoltooide studie drama, vertrok naar New York, werkte even als gogogirl en vloog naar Los Angeles voor danswerk.

Daar ging het snel: na wat kleine tv- en filmrolletjes – haar eerste vermelding op een titelrol was als ‘giggly girl’ – kreeg ze voor haar eerste substantiële rol als vlindertje Toni in overspelkomedie Cactus Flower in 1969 direct een Oscar.

Hollywood viel als een blok voor de kleine springveer met het poppengezicht: grote expressieve blauwe ogen en brede mond. Begin jaren zeventig gold ze als de It-girl en speelde ze met een innemende mix van berekening en naïviteit de wildebras, het verwende nest of het domme blondje die haar ‘reality check’ krijgt in satires als Shampoo en The Sugarland Express. In 1981 verdiende ze een Oscarnominatie als een verwend nest dat door het leger wordt geronseld (Private Benjamin).

Getypecast als wildebras

Goldie Hawn is een komiek. Waar haar fan Amy Schumer eindeloos grappen put uit haar behoeftigheid en gebrek aan sexappeal, zat dat laatste er voor de beeldschone Goldie Hawn nooit in. Bij haar draaide het steeds uit op hoogmoed die voor de val komt, en dat bracht haar in een fuik: in de jaren negentig was Hawn getypecast als party girl op leeftijd die een karikatuur van zichzelf is geworden. De vrouw die weigert haar ‘check out-time’ – de infame woorden van Donald Trump – onder ogen te zien: Patsy uit Absolutely Fabulous.

Ook dat type speelde Goldie Hawn met verve. Een van haar leukste rollen is die van verlepte Hollywoodster Elise Elliot in het vrij matige The First Wives Club (1996) die zich staande houdt met alcohol en cosmetische chirurgie. Haar plastisch chirurg waarschuwt dat haar lippen er bij nog meer siliconen uitzien ‘alsof ze klem zaten in de afvoer van je zwembad’. Geeft niet, roept Elise: ‘Ik wil er sciencefiction-jong uitzien! Ik wil Tina Turner, Mick Jagger.’

Waarna die clowneske, vuurrood gestifte rubberlippen een running gag worden terwijl Elise ontdekt dat een jonge regisseur haar niet zozeer als heldin Monique wilde casten, maar als haar moeder. Grotesk moet je zijn, zegt hij enthousiast, als een zombie die uit haar graf kruipt. ‘Met hard licht, zodat je elke rimpel en plooi ziet.’ De flessen wodka zijn al helemaal niet meer aan te slepen als de – naar later blijkt minderjarige – starlet die het doet met Elises ex als haar dochter wordt gecast.

Poezenvrouw

Goldie Hawn was in 2002 kennelijk klaar met die pathetische rollen. Of Snatched nu haar comeback betekent, is een andere vraag. Hawn speelt nu iets anders: een fobische, overbezorgde poezenvrouw met een onvolwassen dochter en een nerdy zoon die niet uit huis is te branden.

Haar eerste oma-rol dus; Hawn is gearriveerd op Driving Miss Daisy-territorium. Of er meer films volgen, hang ervan af of Snatched een succes wordt, stelt Hawn nuchter vast. Want Hollywood is haar allang vergeten: zonder Amy Schumers vasthoudendheid had ze de rol nooit gekregen. En kleine rolletjes boeien haar niet.