Naar Kiev? Ja, dat hadden ze zelf wel verwacht

Eurovisie Songfestival Amy, Shelley en Lisa Vol zijn gemaakt voor het podium waar ze deze week staan: het Songfestival. De zussen van OG3NE zingen van jongs af aan samen, vaak de liedjes geschreven door hun vader

Lisa, Amy en Shelley Vol van OG3NE. William Rutten

Als kinderen leerden zusjes Lisa, Amy en Shelley Vol songteksten door een spelletje dat ze samen bedachten. Dan verdeelden ze onderling de woorden van een liedje, die ze achter elkaar zongen, steeds sneller en sneller, tot er een harmonie ontstond en het leek alsof er nog maar één stem klonk.

Hadden jullie ooit gedacht dat jullie op zo’n jonge leeftijd op het Songfestival zouden staan, vragen mensen soms aan OG3NE. Tweelingzusjes Amy en Shelley zijn nu twintig, Lisa is één jaar ouder. Donderdag zingen ze voor Nederland hun nummer ‘Lights and Shadows’ in de halve finale van het Songfestival in Kiev.

Ja, zeggen ze dan, dat hadden ze wel gedacht. Naar het Songfestival hebben ze hun hele leven toegewerkt. Een militaire operatie noemden ze het wel eens.

Lisa, Amy en Shelley lieten de afgelopen jaren regelmatig in het openbaar vallen dat het Songfestival een droom was. Ze waren alleen nog niet gevraagd, zeiden ze dan. Tenminste, nog niet officieel. Vorig jaar al, nog voor Douwe Bob voor Nederland uitkwam, werd er al een gesprek gevoerd met organiserende omroep AvroTros. Meedoen leek een kwestie van tijd.

Naar het Songfestival hebben ze hun hele leven toegewerkt. Een militaire operatie noemden ze het wel eens

In maart presenteren ze hun Songfesti valnummer aan de pers, op een van de hoogste verdiepingen van de nieuwe A’DAM Tower in Amsterdam, met uitzicht over de stad. Ze glimlachen onafgebroken, ook als de aandacht op zeldzame momenten even van ze is afgedreven. Als ze op een rode knop drukken, wordt ‘Light and Shadows’ in de zaal en op bijna alle Nederlandse radiostations tegelijk gedraaid. Ze gaan op de drie stoeltjes naast het podium zitten en de televisiecamera’s richten zich het hele nummer lang op hun gezichten.

‘Cry no more, cry no more’, beginnen ze het Songfestivalnummer. Ze zingen samen, hoog en op de plaat heel zuiver. ‘Lights and Shadows’ is geschreven door hun vader en geïnspireerd door hun moeder. Isolde Vol zit door een zeldzame vorm van botkanker in een rolstoel. Haar nek is vastgezet, waardoor ze haar hoofd slecht kan bewegen. Haar tongzenuw is beschadigd door de bestralingen, waardoor praten moeizamer gaat.

Voor haar houden ze bij optredens altijd een stoel vrij. Als ze zich goed genoeg voelt, kan ze erbij zijn. Maar dat gebeurt steeds minder vaak. Het Songfestivaloptreden van haar dochters kijkt ze op de bank. „Het enige waar ik nog een beetje mee kan stralen, is met de meiden”, zei ze in televisieprogramma Van der Vorst ziet sterren.

SBS Shownieuws, RTL Boulevard, iedereen is er bij de presentatie. Lisa, Amy en Shelley staan alle media glimlachend en enthousiast te woord, maar zijn ook uiterst bedachtzaam en gecontroleerd. Het is niets voor OG3NE om iets aan het lot over te laten. Overal waar de drie zussen verschijnen laten ze de indruk van professionele, beleefde en tot in de puntjes gestylde zangeressen achter. Comfortabel in de spotlights, meestal met een glimlach, goed voorbereid. Of het nu op een braderie of in Ahoy is.

Fijnaart

Lisa, Amy en Shelley werden geboren in Dordrecht en groeiden op in het Brabantse dorpje Fijnaart, op twintig minuten rijden van Roosendaal. Ze waren nog maar net tieners, toen ze tien jaar geleden besloten dat ze mee wilden doen aan het Junior Songfestival. Met hun vader schreven ze het vrolijke en belerende liedje ‘Adem in, adem uit’, over het klimaat. „Dus denk goed na, over het bestaan. Adem in, adem uit.” Ze winnen, en vanaf dan weten ze dat ze verder willen in de muziek.

Foto Robin van Lonkhuijsen / ANP

Vader Rick studeerde aan het conservatorium, maar stopte met muziek toen zijn dochters geboren werden. Het is een labiel wereldje, vindt hij, waarin artiesten snel groot worden en daarna weer vergeten. Voor zijn gezin wilde hij juist stabiliteit. Nu slepen zijn dochters hem terug de wereld in. Hij schrijft liedjes voor ze, bedenkt videoclips, doet hun management. Hij regelt zelfs de kleding. Hij zoekt in hun kledingkasten en online naar geschikte outfits. In de videoclip van het door Rick geschreven kinderliedje ‘Fout Ventje’, over een pesterig jongetje op de middelbare school, dragen de zusjes geruite sjaaltjes, riempjes om hun blouse, T-shirts met franjes en grote oorbellen in. Moeder Isolde bedacht de dansjes. Het nummer wordt een hit – op YouTube is het meer dan zeven miljoen keer bekeken.

Door dat succes beseften ze dat ze met elkaar, als gezin, iets succesvol konden bedenken. Ze hadden zelf iets gemaakt, zonder bemoeienis van een platenmaatschappij.

Pas drie jaar later gaan ze zichzelf OG3NE noemen. De ‘O’ is de bloedgroep van hun moeder. ‘3’ staat voor hun drieën en ‘gene’ slaat op de gedeelde genen. In 2014 doet OG3NE mee aan The Voice of Holland, met het liedje ‘Emotion’ van de Bee Gees, ook een familieband. Amy staat links op het podium, Lisa, de langste van de drie in het midden, Shelley rechts. De volgorde waarin ze vanaf dan meestal op het podium verschijnen. Alle vier de juryleden draaien hun stoel om. Een paar maanden later winnen ze het programma.

Vader Rick heeft nog steeds een belangrijke rol in het succes. Vol schrijft nachtenlang aan nummers – en zijn dochters vertellen hem de volgende ochtend gerust dat ze het niet willen gebruiken. En ook al heeft OG3NE nu een stylist, visagist en kapper, ze lopen vaak toch nog even bij hem langs om te vragen of hun kleding oké is. Rick is de voor de buitenwereld onhoorbare vierde stem van de groep, die er ook op het podium bij is. Tijdens de theatertour zit hij, tot verbazing van sommige theaters, ook in hun in-ears, zodat hij tijdens het optreden aanwijzingen kan geven. Als Shelley rechts op het podium staat, en afwijkt, zegt hij dat ze terug naar voren moet. Ook als ze vlak voor een uithaal van een gevoelige ballad zitten.

Langzaam, geen dance

Dat Rick Vol, samen met Shelley’s vriend gitarist Rory de Kievit, het songfestivalnummer schreef, kwam dus niet als een verrassing. Eind oktober hoorden ze, een paar dagen voor de rest van Nederland het wist, dat ze naar het Songfestival mochten. Toen wisten ze precies al wat ze wilden. Een langzaam liedje, absoluut geen dance, over iets persoonlijks, ook al schrijven ze het niet zelf.

„Je kunt beter je eigen fouten maken dan die van een ander”, zegt Amy een week voor hun vertrek naar Kiev op een persdag, waar journalisten 15 minuten met de drie zussen mogen praten. Er zijn cameraploegen, wat betekent dat hun kapper en visagist er ook zijn. De persvoorlichter van de AvroTros zit achter ze, en houdt de tijd bij. Als je tien jaar met je carrière bezig bent, leer je dat je de controle moet houden, zeggen ze. Ze praten en lachen in harmonie. Maken elkaars zinnen af. Soms zeggen ze dezelfde woorden in koor.

Maar gecontroleerd en gecreëerd liggen als het om persoonlijkheid gaat dicht bij elkaar. Vraag ze wat ze voor hun carrière hebben moeten laten en ze zeggen dat ze soms op warme dagen in de studio zaten. Of waarom hun schooltijd niet makkelijk was en ze zeggen dat ze liever met muziek bezig waren. Vraag ze wat het doel van het Songfestival is en het antwoord is: „Nederland trots maken”. Als je ze vraagt hoe het is om zo veel uur per week met elkaar te zijn, zeggen ze dat een ruzie nooit lang duurt omdat het altijd twee tegen één is, en de meerderheid wint.

Misschien strookt dat imago wel met de werkelijkheid - in elk geval wel als het over hun onderlinge relatie gaat. OG3NE is wie ze met z’n drieën zijn, hun dynamiek. Ze zien zichzelf niet als een groep bestaande uit drie individuele zangeressen. Die samenzang is juist de kracht van de groep. Een ambitie voor solocarrières is er niet. OG3NE bestaat juist door wie ze samen zijn. Als één van hen ermee stopt, bestaat de groep niet meer. Een zus kun je niet vervangen.

Een week geleden stond OG3NE om zes uur ’s ochtends, omringd door Nederlandse pers, op Schiphol. Lisa, Amy en Shelley zagen eruit zoals ze ook op het podium staan, in de make-up en met golvende haren. Op tijd opgestaan, en ‘door de wasstraat gegaan’. En, natuurlijk, uitgeslapen. Lisa, lachend: „Meestal als er iets spannends staat te gebeuren, denk ik: er moet nog zo veel gebeuren. Dan word ik moe en val ik meteen in slaap.”

Van die blijdschap is niets gespeeld, zeggen de mensen die dichtbij ze staan. Als ze vroeger niet zo vrolijk waren, zei hun moeder dat ze maar het beste een lach op konden zetten. De eerste tien minuten slaat dat misschien nergens op, maar daarna zal het nare gevoel verdwijnen.

Als de delegatie een dag later in Kiev al pratend richting het podium van het International Exhibition Centre loopt voor de eerste repetitie, roept vader Rick de zussen bij elkaar. Lisa liep voorop, de rest erachter. Er zijn camera’s aanwezig. Hij vindt dat ze juist bij elkaar moeten lopen. Dat is het beeld dat ze moeten uitstralen. Een harmonisch geheel.