Column

In de Ronde van Italië is ’t aan de goden

De Etna, is dat niet een veel te gevaarlijke plaats om een finishlijn van een Giro-etappe neer te leggen? Het is een nog steeds actieve vulkaan op Sicilië. Als de Etna een slecht humeur heeft, mag hij graag rotsblokken en as uitspuwen.

Het is niet de eerste keer dat een etappe op de Etna eindigt. In 1967, in 1989, en in 2011 was dat ook het geval. Drie dagen voordat de karavaan er in 2011 arriveerde gromde de vulkaan vervaarlijk vanuit de onderbuik. Het feest ging toch door, Alberto Contador won.

In 1989 was de vulkaan in een bijzonder goed humeur. Ik kan ervan getuigen, want ik maakte deel uit van het peloton. De Giro startte toen in het Taormina, op een snikheet Sicilië. In de tweede etappe – een korte explosieve rit – ging het de Etna op.

De Etna blinkt niet uit in stijgingspercentage. Typisch zo’n beklimming waarop de Giro niet gewonnen wordt, maar wel met een paar seconden verloren kan worden.

Toen, in 1989, had ik het gevoel te koersen op een andere, volledig geasfalteerde planeet. Het wegdek, de berm, de omgeving, alles was in lava gestold. Hier en daar een verlaten huisje, omarmd door het dikke maagsap van de aarde. Een vreemde ervaring was het, koersen in gestolde tijd.

In die dagen hadden de helikopters van de RAI de gewoonte heel dicht boven de rennershoofden te hangen. Windstil was het nooit, en qua decibels waren renners beter af in een discotheek. Ik herinner me hoe Laurent Fignon, in volle finale op de Etna, zijn vuist balde naar de helikopterpiloot en hem toeschreeuwde op te rotten. Alsof de piloot hém kon verstaan.

Ik herinner me dat Fignon die de Giro van 1989 uiteindelijk won zich op paranoïde wijze erover beklaagde dat de helikopterpiloot hem extra tegenwind bezorgde tijdens de laatste grote tijdrit om hem de ronde te doen verliezen van de Italiaan Giupponi.

Het is een mooi verhaal, en niet eens uit de lucht gegrepen. De Giro anno nu is de gestolde romantiek voorbij.

Voor die tijdrit had Fignon overigens een mazzeltje. Hij was aan het kraken. De grote, in de opera van de Giro allesbeslissende Dolomietenrit met de beestachtige Passo di Gavia aan het slot, werd afgelast. De passen waren dicht gesneeuwd. In de Giro is niks zeker.

Steven Kruijswijk verloor de vorige Giro omdat er geen reden was de beslissende bergrit af te gelasten.

In de Dolomieten kan het aardig spoken in mei, maar het hoeft niet. Kruijswijk, Mollema en Dumoulin kunnen garen spinnen bij afgelastingen, of juist niet. In de Giro is het aan de goden.