Column

Mattie

Niet zo lang geleden schreef ik een column over het radio-duo van Q-music, de onbenullen Mattie & Wietze. Ze waren de hele tijd in het nieuws omdat ze van zender dreigden te veranderen en ook omdat ze zich een week lang aan elkaar geketend hadden. Ik wilde niets liever dan dat ze uit het nieuws verdwenen. Maar, nee hoor. Het tegendeel gebeurde: Mattie & Wietze waren nog nooit zoveel in het nieuws als vorige week, want Mattie bedroog Wietze voor zes ton en een milieuvriendelijke Tesla. Wietze lekte vervolgens een mail van hem aan Mattie naar weekblad Privé en De Telegraaf. En Mattie legde in hun Mattie & Wietze-show op Q-music, die hij helemaal alleen presenteerde, uit waarom hij had gehandeld zoals hij had gehandeld. Daarover werden ook weer artikelen geschreven. Samenvatting: Mattie had spijt dat het zo gelopen was, hij begreep dat Wietze nu niet meer bij hem terug wilde komen en besefte ook wel dat hij nu alleen achter bleef met zes ton salaris, een milieuvriendelijke Tesla en een eigen ochtendshow die de Mattie Valk Show moest gaan heten.

Lees ook: Mattie & Wietze

Ik wilde dit stomme nieuws eigenlijk negeren, want ik wilde schrijven over de blijdschap in Rotterdam. Over de landstitel van Feyenoord. Zaterdagavond zag ik een fantastische aflevering van Andere Tijden over de band tussen Rotterdam-Zuid en Feyenoord en daarna gunde ik het ze, net als bijna iedereen, van harte. Zo mooi als vroeger met een fanfare en een platte kar de wijk in zou het nooit meer worden, maar na alles wat ze dan toch hadden meegemaakt, gunde je ze een feest.

Op hun manier.

Dus met Lee Towers met z’n blauwe bril, gouden microfoon en zijn verkrachting van You’ll never walk alone. En met Gerard Cox op alle zenders met z’n omhoog gestoken middelvinger naar de hoofdstad. En met Jan Boskamp met z’n pensje in een fontein.

Ik zou het allemaal gaan kijken en proberen om daar iets moois van te brouwen, maar toen verloren ze dus met 3-0 bij Excelsior. Totaal geen probleem: dan schoven de feestelijkheden en mijn stukje over het Feyenoord-gevoel maar een weekje op. Tot na Feyenoord-Heracles, volgende week zondag.

Het vertrouwen op een voor Feyenoord goede afloop verdween toen ik daarna op internet las dat die Mattie sinds vrijdag opeens ook fanatiek Feyenoord-supporter is en dat hij – o, ludiek – op zoek ging naar het ultieme Feyenoord-gevoel. Heb je als club zoveel meegemaakt krijg je ook nog Mattie Valk met z’n ‘ik wil voelen wat Feyenoord is, nog voor het kampioenschap’.

Excelsior-uit Mattie, dat dus.

Feyenoord is lijden, sukkel.

heeft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.