Recensie

Heupwiegende Afro-Cubaanse nostalgie bij Orchestra Baobab

In de Melkweg lag het accent op de melodie, hoewel de band van tijd tot tijd verraste met onverwachte ritmes en breaks.

Halverwege het concert vragen om een minuut stilte in de rumoerige en bomvolle Melkweg in Amsterdam is een waagstuk. Orchestra Baobab deed het voor Ndiouga Dieng, hun overleden leadzanger die nu wordt vervangen door diens zoon. De minuut duurde veiligheidshalve slechts twintig seconden, maar de Senegalezen waren vermoedelijk weggekomen met meer, want ze hadden het publiek toen al volledig in de tas.

De negenkoppige formatie is een West-Afrikaans instituut van oudgedienden, maar wordt telkens aangevuld met jong bloed, zodat ze de kwaliteit behouden die ze bij hun oprichting in 1970 in Dakar al hadden. Het idee is ongewijzigd: Afro-Cubaanse muziek is de basis, met de nadruk op afro.

In de Melkweg lag het accent op de melodie, hoewel de band van tijd tot tijd verraste met onverwachte ritmes en breaks. De drumkit bleef grotendeels onaangeroerd, percussie kwam van de timbales en conga’s, om de Cubaanse invloed nog eens te onderstrepen.

Elk nummer is een vehikel voor korte, maar effectieve solo’s op gitaar, kora en vooral de sax. De twee saxofonisten wisselden elkaar af met euforisch spel, waarbij Thierno Koite zich vooral in dienst toont van het lyrisch geheel, terwijl Issa Cissoko graag applaus oogst voor snelle blaasstoten en ietwat stijve danspassen.

Luister hier het album Tribute to Ndiouga Dieng.

Het was alweer tien jaar geleden dat Orchestra Baobab een nieuw album uit had. De bijbehorende tour van een band met zo’n reputatie leunt dan altijd op twee gedachten: er wordt de oudgedienden veel gegund, tegelijk is de kans groot dat het niet meer is wat het was. De mannen uit Dakar lossen dat op door vol in te zetten op waar ze goed in zijn: heupwiegende nostalgie.