Column

Jongensdroom

Hij belooft voortaan iedere middag de hond uit te zullen laten. Of een jaar lang de tafel af te ruimen. Nooit te gaan roken. Dagelijks te douchen. Drie maanden zak- en kleedgeld in te leveren. De eventuele boete van leerplicht helemaal zelf te betalen. Als hij ALS-JE-BLIE-HIEFT maandag naar de huldiging van Feyenoord mag.

En of we hem dus voor een keertje willen thuishouden van school. PLEASE? Het wordt een historische dag namelijk, dat ik dat nou niet wil begrijpen. Want wat als het straks weer 20 jaar duurt voordat Feyenoord kampioen wordt? Hij zou het me nooit vergeven. Zoals ik in dat geval met een eeuwigdurend schuldgevoel zal worden opgezadeld. Met een verhaal dat tot ver na mijn dood verteld moet worden, generaties lang misschien wel. Van die harteloze moeder die haar 14-jarige Feyenoord-fan de belangrijkste dag van zijn leven misgunde. Liever blijf ik in zijn herinnering als de moeder met wie hij het kampioenfeest 2017 vierde. Die hem stiekem thuishield van school en zijn jongensdroom liet uitkomen. PLEASE?

Maar deze verstandige moeder laat zich niet zomaar overhalen of chanteren. Ze confronteert haar drammende zoon met de spelfouten in de tientallen smeekbedes die hij de afgelopen dagen via WhatsApp verstuurde. Want wat moet je met een 14-jarige die consequent „heuldeging” schrijft in plaats van huldiging? Vooral naar school sturen, lijkt mij, zelfs op de dag van het kampioensfeest.

Wat moet je met een 14-jarige die consequent „heuldeging” schrijft?

Bovendien, toen Feyenoord vorig jaar de beker won, stonden we op die druilerige maandagochtend (in de schoolvakantie) ook al samen op de Coolsingel. En hadden we er zelfs een beetje spijt van. Na ruim een uur wachten in de striemende regen, liet het elftal zich heel eventjes op het balkon zien en zagen we tussen alle paraplu’s door nog net hoe Dirk Kuyt de beker kuste. Maar toen Lee Towers zijn gouden microfoon pakte en ‘You Never Walk Alone’ inzette, smeekte hij of we ALS-JE-BLIE-HIEFT weer konden gaan. Hij had het alweer gezien. En zo gaat het eigenlijk altijd. Van een prijzig abonnement op FOX Sports wordt nauwelijks gebruikt gemaakt. Hooguit drie wedstrijden heeft hij bekeken, waarvan hij de helft van de tijd verveeld met zijn telefoon zat te spelen. En de door Jordy Clasie gesigneerde aanvoerdersband vond ik onlangs beschimmeld terug onder zijn bed, net als dat peperdure clubshirt.

Ik wrijf het hem nog maar eens in, want met die clubliefde lijkt het dus alleszins mee te vallen. Net als de rest van ons gezin doet hij maar een beetje alsof, wanneer het hem uitkomt. Een beetje meejuichen met je vrienden, omdat dat nou eenmaal zo hoort in Rotterdam. En als lid van zo’n gezin snap ik mijn jongen eigenlijk best wel en beloof ik er alsnog een nachtje over te zullen slapen. Als hij dan voortaan inderdaad de tafel afruimt? En de hond uitlaat? Zelf naar school belt maandagochtend? ALS-JE-BLIE-HIEFT?