Recensie

‘Dawn of War’ is banaal en bloederig

De belangrijkste prijs in Warhammer 40k: Dawn of War III (DOWIII) heet Acheron: een door het heelal zwervende planeet met duistere geheimen. De naam belooft niet veel goeds voor de spelpersonages. In de Griekse mythologie is Acheron een van de vijf rivieren die leiden naar de onderwereld. Toch is het precies de reden waarom de vele miljoenen fans van de real-time-strategy (RTS) dit spel zullen spelen.

DOWIII is over de top oorlogsporno. Banaal en bloederig. Precies zoals de bedenkers van het oorspronkelijke tabletopspel dat in 1987 voor zich zagen. Achtendertigduizend jaar in de toekomst, in het 41ste millennium, is oorlog de enige constante in een universum dat gek geworden is. Onder leiding van de ‘God Emperor’, de alwetende en onsterfelijke leider van de mensheid, worden miljarden soldaten en inwoners elke dag door een gehaktmolen gehaald. Een strijd om een gigantisch in verval geraakt ruimterijk bijeen te houden dat van alle kanten belaagd wordt door buitenaardse wezens en demonen.

In DOWIII kruipt de speler afwisselend in de huid van de drie grootste strijdende partijen: de beestachtige Orks, de sadistische Eldar en de aan oorlog verslaafde mensheid.

In een twintigtal missies in de single player-modus ontvouwt zich een lineair en enigszins voorspelbaar verhaal. Lees: politieke intriges, verraad en onwaarschijnlijke bondgenootschappen. De gedetailleerde en barokke weergave van een gemilitariseerde samenleving in het 41ste millennium maken dat minpunt meer dan goed.

Waar Dawn of War II (2009) zich vooral richtte op het ontwikkelen van een paar krachtige personages, bouwt dit nieuwste deel verder op klassieke Warhammer elementen: een basis bouwen, een groot leger samenstellen en de vijand vermorzelen.

De timing van DOWIII had overigens niet beter kunnen zijn. De over de top verheerlijking van geweld houdt de speler en de wereld om hem heen een spiegel voor. Geen enkel ras belichaamt hier het goede. Iedereen verliest in dit universum. De satirische knipogen naar de huidige toestand in de wereld zijn niet te missen.

Gelukkig dwingt DOWIII je niet om voortdurend aan politiek te denken. Zolang je het spel met een korreltje zout neemt en de banaliteit van het geweld niet erotiseert, is vermaak gegarandeerd.