Recensie

Alexandra Broeders horror houdt publiek in ijselijke greep

Theater

In de nieuwe voorstelling van Alexandra Broeder vertellen kinderen met ernstige gezichten over dood, ziekte of verlating terwijl ze langzaam in kraaien veranderen.

De kinderen in The crow knows where the children go zijn creepy zoals je meestal alleen bij jonge Amerikaanse kindacteurs ziet. Foto Kamerich & Budwilowitz-EYES2

‘De eerste twintig mogen mee met de lift”, zegt een jong meisje streng tegen het publiek. Binnen staat een leeftijdsgenootje op blote voeten dat onbestemd voor zich uit kijkt. Boven laten de twee iedereen de zaal in. „Fijne voorstelling”, zeggen ze, op dezelfde koude toon, dwars door je heen kijkend. Ze zijn creepy zoals je meestal alleen bij jonge Amerikaanse kindacteurs ziet.

Het spookachtige optreden van de twee is een voorbode van de ijle horror in The crow knows where the children go, bedacht en geregisseerd door Alexandra Broeder, en gespeeld door zestien kinderen tussen de acht en twaalf jaar. De kinderen liggen in feestkleren in een bos waar gedempt strijklicht overheen schijnt, op zachte plukken wol. Dit is de Kinderberg, zeggen ze, waar „de kinderzielen van volwassenen voortleven, veranderd in kraaien”.

Omstebeurt vertellen de meisjes en jongens iets engs, over dood, ziekte of verlating. Het onheil staat ook in hun starende blik en op hun ernstige gezichten. Juist hun onverstoorbaarheid maakt ze minder kind, en dus vreemd en eng. Zeker als ze ook nog onverhoeds grommend en grimassend als duiveltjes uitvallen.

Samen zingen ze ook dreigende teksten. Zoals: „Do you know where the children go? No, you don’t know.” Of ze spreken bizarre reclames uit: ‘Ben jij de perfecte mama? Ga naar babyborn.nl’. De spanning wordt vergroot door een suggestief geluidsdecor van mechanisch geratel en voortdurend geknetter alsof er storing op de lijn zit.

Er valt alleen wat te lachen als de kleinste dondersteen van het stel, een basisschoolversie van Lana Del Rey, droogjes rijmpjes opzegt. Als: „Ruimte. De ruimte is zwart. Net als mijn hart. Zucht.” Er is ook een absurdistisch talentje, een clowntje met helm, dat onnavolgbare teksten zegt en rondspringt.

Langzaam worden deze schepsels steeds meer kraai. Ze kraaien en krassen. Of ze schreeuwen zonder geluid. Voor het slot kleden ze zich om in het wit. Harde muziek en uitvallend licht creëren een spannende apotheose, die uitloopt op een zinderende seance. Kippenvel.

Alexandra Broeder regisseert al jaren veelgeprezen voorstellingen met kinderen. Maar ook haar ervaringstheater met volwassen acteurs, De Zone (2014), was een adembenemende misantropische horrortrip. Ze is een magische theatermaker, die de bezoekers in haar ban neemt als ze met haar toverstokje zwaait.

Broeder bedacht nog een prachtig extra einde, waarbij de kinderen het applaus gebruiken voor publieksmanipulatie à la Hans Teeuwen. Zonder mededogen houden de spookjes het publiek in hun ijselijke greep.