Recensie

Melange van Noord-Afrika en Led Zeppelin klinkt nog steeds logisch

Blues

Tinariwen, de groep Malinese nomaden die vijftien jaar geleden hun blues voor het eerst in Europa en Amerika lieten horen, speelt in Nijmegen trage songs van de bezwerende soort.

Tinariwen heeft de Noord-Malinese thuisregio moeten ontvluchten, dat laat zich horen op de platen die in ballingschap worden gemaakt. Foto EPA/ Hugo Marie

De vaders van de woestijnblues hebben inmiddels vele zonen op de westerse podia die allemaal sneller spelen en harder rocken. Toch haalt geen van de andere Toearegbands het bij de intensiteit van Tinariwen. De groep Malinese nomaden die vijftien jaar geleden hun blues voor het eerst in Europa en Amerika lieten horen, neemt in Nijmegen zijn tijd, speelt trage songs van de bezwerende soort. Met de gezichten bedekt tegen het imaginaire Sahelzand laten ze hun handen bewegen in een sierlijke dans, terwijl de gitaarriffs op die ene enkele noot blijven hangen, op John Lee Hooker-achtige wijze.

Ze waren rebellen, gewapende strijders van het nomadenvolk toen ze in de jaren tachtig een band vormden. Ze bezingen nog altijd de vrijheidsdrang van de Toearegs. Dat Tinariwen na de laatste mislukte strijd voor een eigen staat in 2013 de Noord-Malinese thuisregio heeft moeten ontvluchten, laat zich horen op de platen die nu in Amerikaans ballingschap worden gemaakt. Op hun nieuwste, Elwan, zingen Matt Sweeney en Kurt Vile mee, maar live is het nog altijd de groep die de melange van Noord-Afrikaanse stijlen en Led Zeppelin-gitaren volstrekt logisch laat klinken.

Het is een genre geworden, toearegblues of -rock, met Tinariwen nog altijd aan het front. Niet de drumkit zoals bij anderen, maar de kalebas en de tinde drum verzorgen die struikelbeat waaruit steeds een tel lijkt te missen. Pas tegen het einde van de avond in Nijmegen verandert de slepende blues in rock. Niet dat het tempo significant omhooggaat, maar de bas wordt wat aangedikt, de gitaarsolo’s worden iets scherper. De songs blijven vol verlangen. Ooit, als de eindeloze tour is afgelopen en de oorlog voorbij is, keren ze terug naar hun kamelen en tenten. Om daar verder te rocken.