Recensie

Verdienstelijke John Mayer mist persoonlijkheid in Ziggo Dome

Pop Telkens als hem een nieuwe gitaar wordt aangereikt meet John Mayer zich een andere stijl aan. In zijn verzorgde rocksongs schuilt een element van easy listening.

Concert van John Mayer in de Ziggo Dome. Foto Andreas Terlaak

Het voornaamste dat tegen John Mayer kan worden ingebracht is dat er zo weinig op hem aan te merken valt. Zijn muziek is degelijk en gevarieerd, met rimpelloze blues en gladgestreken rocksongs. Op de eerste van twee uitverkochte avonden in de Ziggo Dome vulde de 39-jarige Amerikaan dinsdag ruim twee uur met een verzorgd optreden, keurig afgepast in elektrische en akoestische sets.

Foto Andreas Terlaak

De sterrenstatus die hij in de afgelopen vijftien jaar opbouwde stelt hem in staat om een uitgelezen band mee op tournee te nemen, waaronder studiotijgers Steve Jordan (drums) en Pino Palladino (bas) met wie hij in 2005 het John Mayer Trio vormde. In een gefilmd intermezzo, een vreemde onderbreking tijdens een liveconcert, kon Mayer nog eens vertellen hoe hij gevormd werd door blues, rock, jazz en soul en hoe rocktrio’s als Cream en The Jimi Hendrix Experience zijn grote voorbeelden waren.

Lyrische gitaarsolo

John Mayer is een verdienstelijk gitarist die zich telkens als hem een nieuwe gitaar wordt aangereikt een andere stijl aanmeet. In volledige bandbezetting met gospelzangeressen en twee extra gitaristen kwam zijn obsessie voor de jaren zeventig ruimschoots aan bod met nummers die klonken als Fleetwood Mac, Little Feat, The Allman Brothers en zelfs de softe balladestijl van James Taylor. Mayer is vooral zo’n grote publieksmagneet omdat er een element van easy listening in zijn muziek schuilt, met zwoele ballads die hij meestal laat eindigen in een lyrische gitaarsolo.

De korte akoestische set kreeg een kitscheffect door de achtergrondprojectie van een Japanse tuin met vallende kersenbloesem waarin de live spelende Mayer levensgroot geprojecteerd werd. Na de zwoele mijmeringen ‘Emoji of a Wave’ en ‘Your Body is a Wonderland’ kwam de grootste ovatie voor zijn gretig meegezongen versie van Tom Petty’s ‘Free Fallin’’.

Persoonlijkheid

Het blokje in triobezetting kwam er minder vloeiend uit, met bonkige ritmes en vormloze songs die eigenlijk veredelde jamsessies waren. Met Jordan en Palladino vormt Mayer niet de organische eenheid die zo’n powertrio zou moeten zijn, terwijl hij de persoonlijkheid mist van een Clapton of een Hendrix.

Met de romantische countryrock van ‘Rosie’ en ‘Slow Dancing in a Burning Room’ won Mayer opnieuw de harten van het publiek. In het kader van het wat hoog gegrepen tourthema ‘The Search for Everything’ veroorloofde hij zich nog één potsierlijk kitschmoment met het plechtstatige slotnummer ‘You’re Gonna Live Forever in Me’, achter de piano tegen een witte achtergrond. Op gitaar kan hij beter uit de voeten.