Recensie

Virtuoze wanhoop om naderend onheil bij Mark Lanegan

Het stormt op Gargoyle (waterspuwer), het tiende soloalbum van de Amerikaanse zanger Mark Lanegan, die begon als frontman van de pre-grungeband Screaming Trees. Er dreigt onweer in de verte als Lanegan met zijn karakteristiek droge woestijnstem verslag doet van „the fire in the sky” en een duistere wereld waarin „the heavens open up and bleed”. Bij die sombere beelden hoort de invloed van de doemrockbands Joy Divison en Killing Joke, die Lanegan in zijn muziek toelaat door samenwerking met de Britse muzikant Rob Marshall. Na de meditatieve somberheid van ‘Nocturne’ en ‘Sister’ draait het zelfs bij de opgeruimde melodie van ‘Emperor’ om een reddeloos verloren protagonist die worstelt met verslaving en eenzaamheid. Alleen Johnny Cash kon wanhoop in de schaduw van naderend onheil eerder zo virtuoos over laten waaien.