Klimaat

Omstreden columnist bepleit meer twijfel over klimaat

The New York Times ligt onder vuur omdat ze een klimaatscepticus als columnist hebben aangenomen. Zijn eerste column gaat over het moeizame huwelijk tussen wetenschappelijke fouten en politieke macht.

Foto Reuters

Data, het blijft tobben. Neem Hillary Clinton. Ze wilde niet luisteren naar het gevoel van haar man Bill, die zich afvroeg of ze de populistische stem niet onderschatte. In plaats daarvan vertrouwde ze blindelings op de kwantitatieve analyse van haar campagnemanager die zeker wist dat de winst haar niet kon ontgaan. En zie wat er is gebeurd.

Zo is het ook met klimaatverandering, zegt Bret Stephens, Pulitzer Prize winnaar en sinds vorige week zeer omstreden columnist van The New York Times. Stephens komt van The Wall Street Journal en staat bekend om zijn scepsis over klimaatverandering. Hij twijfelt niet aan de opwarming, zegt hij, maar vraagt zich wel af of we ons daar druk over moeten maken.

Goudschaaltje

Vrijdag verscheen zijn eerste column en zijn woorden werden onder meer in The Washington Post, in The Guardian en in The Atlantic op een goudschaaltje gewogen. Een enkeling zag er meteen een aanleiding in om het abonnement op de krant op te zeggen. Sommigen deden dat zelfs al voordat Stephens ook maar één woord geschreven had.

Ook bij de nieuwsredactie van de New York Times (streng gescheiden van de opiniepagina’s) zijn ze kennelijk niet blij met Stephens. Op de dag van zijn column herinnerde de redactie er via Twitter nog even aan dat het echte nieuws over klimaat op een andere plek te vinden is:

Maar hoe erg was de column nu eigenlijk?

Stephens’ waarschuwt voor een overschatting van data om de toekomst te voorspellen. En suggereert dat de klimaatwetenschap onvoldoende rekening houdt met de vele onzekerheden. Maar je hoeft de IPCC-rapporten er maar op na  te slaan om te beseffen dat de klimaatwetenschap zich daarvan terdege bewust is. Er is in die rapporten nauwelijks een pagina te vinden waarop het woord ‘onzekerheid’, in een stuk of tien gradaties, niet voorkomt.

Stephens verdedigt in zijn column, met als kop ‘klimaat van totale zekerheid’, de stelling dat de klimaatwetenschap zichzelf buitenspel zet door te doen alsof de wetenschap boven alle twijfel verheven is. Dat geldt misschien voor het uitgangspunt (dat de mens bijdraagt aan de opwarming van de aarde door de uitstoot van broeikasgassen) maar niet voor de rest. Stephens schrijft:

‘Claiming total certainty about the science traduces the spirit of science and creates openings for doubt whenever a climate claim proves wrong.’

Welke klimaatwetenschapper beweert nou eigenlijk dat de wetenschap voltooid is? Ze zijn het onderling over heel veel zaken oneens. Maar Stephens goochelt op een wonderlijke manier met onzekerheid, husselt de alledaagse en wetenschappelijke betekenis van het woord door elkaar, maar ziet geen reden is om ‘klimaatwetenschap of de mogelijk ernstige gevolgen daarvan te ontkennen’.

Stephens ontkent dus ‘de klimaatwetenschap’ niet (wat zou hij daarmee trouwens bedoelen?), maar heeft moeite met een ‘overdreven sciëntisme’ (overweening scientism). Hoewel, of hij daar persoonlijk moeite mee heeft, weet ik niet. Hij neemt het op voor ‘gewone burgers’ die daar moeite mee hebben. Want die burgers zijn lang niet gek, volgens Stephens, en weten heel goed dat ‘de geschiedenis is geplaveid met de menselijke rommel van het huwelijk tussen wetenschappelijke fouten en politieke macht’.

Klinkt prachtig. Maar wat betekent het voor klimaat? Stephens schrijft (en waarschijnlijk gaat het hem allemaal daar om): ‘Abrupte en dure veranderingen van overheidsbeleid roepen serieuze vragen op over ideologische bedoelingen’.

Klinkt opnieuw prachtig. Maar kan Stephens even uitleggen wat de ideologische bedoelingen van de klimaatwetenschap zijn (en liefst in een moeite door hoe het zit met zijn eigen ideologische bedoelingen), en vooral waarop hij zijn klimaatbeleid zou willen baseren. Mij lijken ‘data’ betrouwbaarder dan het gevoel van de gewone burger.

Blogger

Paul Luttikhuis

Buitenlandredacteur Paul Luttikhuis volgt op dit blog nieuws over klimaatverandering. Hij schrijft over sociale en economische gevolgen, over manieren waarop landen zich daarop voorbereiden, over nieuwe wetenschappelijke inzichten en over de onderhandelingen na ‘Parijs’. Regelmatig zullen gastauteurs hun licht laten schijnen op deze thema’s.