Recensie

Karen Elson’s stem waait als een geestverschijning langs

Het heeft zeven jaar geduurd voordat Karen Elson opnieuw een album opnam. In de tussentijd is er niet veel veranderd aan Elsons voorliefde voor door country-stijl gekleurde liedjes met een puur geluid. Op het nieuwe Double Roses werkt ze niet samen met voormalig echtgenoot Jack White, maar vond andere collega’s die gastrollen vervullen, zoals Laura Marling, Father John Misty en gitarist Dhani Harrison, op vlammende pedal steel in ‘The End’. Maar de hoofdrol is voor Elsons prachtige onopgesmukte meisjesstem, en haar ijzingwekkend lichtvoetige songs, waar altijd een onheilspellende ondertoon in zit. Nummers als ‘Wonder Blind’ en ‘Raven’ worden begeleid door harp, pizzicato gespeelde violen, of door een in de verte dreinend orgel, terwijl haar stem als een geestverschijning langswaait. De nummers klinken meteen ‘klassiek’, maar werden door Elson zelf geschreven; persoonlijk, gelaten, doorleefd. ‘It’s hard to say goodbye’ klonk zelden zo eenzaam en toch gracieus.